Το μίσος κατά των Εβραίων ερμηνεύεται από την σκέψη του Menger
Η επικράτηση των Εβραίων στον χρηματοπιστωτικό τομέα παγκοσμίως δεν οφείλεται σε κάποια συνωμοσία, αλλά στις μακραίωνες επιταγές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Ισλάμ κατά του έντοκου δανεισμού.
Ετικέτες: Αυστριακή Σχολή, Θρησκεία, Ιστορία, Χίτλερ, Χρήματα και Τράπεζες
23/01/2026 • Άρθρο του Jorge Besada
Στο άρθρο μου με τίτλο «Οι παραγνωρισμένες ζωτικές εξελικτικές επισημάνσεις του Carl Menger», προσπάθησα να συνοψίσω και να επιστήσω την προσοχή στις «ζωτικές εξελικτικές επισημάνσεις» του ιδρυτή της Αυστριακής Σχολής Οικονομικών, Carl Menger, σχετικά με την εξελισσόμενη, απροσχεδίαστη ανάδυση κοινωνικών θεσμών όπως «ο νόμος, η γλώσσα, η προέλευση των αγορών, η προέλευση των κοινοτήτων και των κρατών». Και στην εστίαση του Menger στην εξέλιξη του χρήματος, το οποίο επιτρέπει τον καταμερισμό της εργασίας και της πληροφορίας, τον υπολογισμό των κερδών και των ζημιών, τον οικονομικό ανταγωνισμό και άλλους αναδυόμενους μηχανισμούς της αγοράς. Αυτοί οι απροσχεδίαστοι μηχανισμοί συντονίζουν τις ενέργειες των ανθρώπων για να δημιουργήσουν αυτό που ο Menger και ο Βρετανός φιλόσοφος Herbert Spencer τόσο ευφυώς αποκάλεσαν «Ο Κοινωνικός Οργανισμός», παρόμοιο με τον τρόπο που οι εξελιγμένοι αναπνευστικοί, πεπτικοί και άλλοι μηχανισμοί συντονίζουν τις ενέργειες των κυττάρων για να δημιουργήσουν πολυκύτταρους οργανισμούς.
Για τον Menger, αυτοί οι κοινωνικοί θεσμοί (ο νόμος, η γλώσσα, ο πολιτισμός, το χρήμα κ.λπ.) είναι «το ακούσιο αποτέλεσμα ατομικών ανθρώπινων προσπαθειών (επιδίωξης ατομικών συμφερόντων) χωρίς κοινή βούληση που να κατευθύνεται προς την εγκαθίδρυσή τους» και «το ακούσιο προϊόν της ιστορικής εξέλιξης» .
Ας εφαρμόσουμε στη συνέχεια μέρος της σοφίας του Menger σχετικά με την εμφάνιση και τη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού και τραπεζικού κλάδου και τον τρόπο με τον οποίο αυτός σχετίζεται με τις παρεξηγήσεις και τις πολώσεις που αναδύθηκαν μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων.
Ο δανεισμός χρήματος, τα χρηματοοικονομικά, οι τραπεζικές εργασίες και το φαινόμενο των επιτοκίων βοηθούν σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία με δύο τρόπους. Πρώτον, επιτρέπουν στους επιχειρηματίες να έχουν πρόσβαση στον πλούτο που χρειάζονται για την υλοποίηση μεγάλων έργων (ουρανοξύστες, εργοστάσια κ.λπ.). Επίσης, παρακινούν τους ανθρώπους, των οποίων οι κατώτερες επιχειρηματικές ιδέες δεν έχουν επενδυτικη απόδοση μεγαλύτερη από τα ισχύοντα επιτόκια, να αποταμιεύουν και έτσι να συσσωρεύουν και να εναποθέτουν τον πλούτο -που σε διαφορετική περίπτωση θα είχαν καταναλώσει- υπό τον έλεγχο δανειοληπτών/επιχειρηματιών των οποίων οι ιδέες έχουν επενδυτική απόδοση μεγαλύτερη από τα ισχύοντα επιτόκια, καθώς αποκομίζουν κέρδος αρκετά μεγάλο για να αποπληρώσουν τα δάνεια με τόκους.
Αυτή η διαδικασία, ακούσια, «όπως τα ακούσια αποτελέσματα της ιστορικής εξέλιξης» και σίγουρα όχι ως αποτέλεσμα της «λογικής» μας, δίνει μια τεράστια υπολογιστική ώθηση στην κοινωνία, καθώς ο πλούτος συσσωρεύεται και στη συνέχεια χρησιμοποιείται για την αναδιάταξη της κοινωνίας από τα μυαλά που έχουν τις καλύτερες ιδέες και την καλύτερη πληροφόρηση. Το επιτόκιο είναι σαν ένα βαρόμετρο που βοηθά ακούσια ένα μυαλό να αποφασίσει αν πρέπει να υλοποιήσει την αποταμίευση ή τον δανεισμό/επένδυση (βλ. το άρθρο μου «Επιτόκια, υπολογιστικές ενισχύσεις και η Αυστριακή Θεωρία του Οικονομικού Κύκλου»).
Το κλασικό, και ίσως το πιο σημαντικό παράδειγμα της συν-εξέλιξης της σύγχρονης οικονομίας της ελεύθερης αγοράς (καπιταλισμού), του πολιτισμού και εντέλει των προστριβών μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων, μπορεί να φανεί με την εμφάνιση του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος. Για παράδειγμα, το Ισλάμ έχει αυστηρές απαγορεύσεις κατά της χρέωσης τόκων («τοκογλυφία»), οι οποίες στον ισλαμικό κόσμο έχουν βραχυκυκλώσει ή παρεμποδίσει σε μεγάλο βαθμό τα πιθανά οφέλη των χρηματοοικονομικών και των τραπεζών που συνοψίστηκαν πιο πάνω. Τα ακόλουθα αποσπάσματα από το Κοράνι είναι μερικά από τα πιο σχετικά:
Προσπορίζονται τους τόκους παρά την απαγόρευσή τους, και καταναλώνουν άδικα τον πλούτο των ανθρώπων. Έχουμε ετοιμάσει για τους άπιστους ανάμεσά τους μια οδυνηρή τιμωρία. (4:161)
Όσοι καταναλώνουν τόκους θα σταθούν ˹την Ημέρα της Κρίσης˺ σαν εκείνους που παρασύρθηκαν στην τρέλα από το άγγιγμα του Σατανά. Αυτό συμβαίνει επειδή λένε, «το εμπόριο δεν διαφέρει από τον τόκο». Όμως ο Αλλάχ έχει επιτρέψει το εμπόριο και έχει απαγορεύσει τον τόκο. (2:275)
Ο Αλλάχ έκανε τον τόκο άκαρπο και τη φιλανθρωπία καρποφόρα. Και ο Αλλάχ δεν αγαπάει κανέναν αχάριστο που πράττει το κακό. (2:276)
Η Καινή Διαθήκη του Χριστιανισμού φαίνεται πιο φιλική προς τον έντοκο δανεισμό μέσω αποσπασμάτων όπως στο κατά Λουκά 19:23, «Τότε γιατί δεν έβαλες τα χρήματά μου στην τράπεζα, που με τον ερχομό μου, θα τα εισέπραττα με τόκο;», ωστόσο το απόσπασμα στο κατά Λουκά 6:35, «Αλλά να αγαπάτε τους εχθρούς σας, και να κάνετε το καλό, και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε τίποτα σε αντάλλαγμα...» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει μια θέση κατά του έντοκου δανεισμού, θέση την οποία επέβαλε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για πάνω από χίλια χρόνια πριν τελικά εγκαταλείψει αυτή την κάθετη στάση της.
Όσον αφορά τον Ιουδαϊσμό και την Παλαιά Διαθήκη, το μήνυμα του Θεού αποτρέπει την επιβολή τόκου μεταξύ Ισραηλιτών, αλλά επιτρέπει την επιβολή τόκου σε μη Ισραηλίτες. Τα πιο σημαντικά εδάφια είναι το Δευτερονόμιο 23:20, «Στον ξένο μπορείς να επιβάλλεις τόκο, στον συμπατριώτη σου όμως δεν θα επιβάλλεις τόκο...» και η Έξοδος 22:25, «Αν δανείζεις χρήματα στον λαό μου, στον φτωχό ανάμεσά σας, δεν θα ενεργείς ως πιστωτής προς αυτόν· δεν θα του επιβάλλεις τόκο».
Αυτές οι λίγες θρησκευτικές γραφές είχαν βαθιές επιπτώσεις που αποτελούν τα «ακούσια αποτελέσματα της ιστορικής εξέλιξης». Ο ιστορικός Πολ Τζόνσον γράφει στο βιβλίο του «Ιστορία των Εβραίων» (1988, σελ. 174):
Οι Εβραίοι αντέδρασαν ασχολούμενοι με τη μοναδική επιχείρηση όπου οι χριστιανικοί νόμοι έκαναν πραγματικά διακρίσεις υπέρ τους, και έτσι ταυτίστηκαν με το μισητό εμπόριο του δανεισμού χρημάτων. Ο ραβίνος Τζόζεφ Κολόν, ο οποίος γνώριζε τόσο τη Γαλλία όσο και την Ιταλία στο δεύτερο μισό του δέκατου πέμπτου αιώνα, έγραψε ότι οι Εβραίοι και των δύο χωρών σπάνια ασχολούνταν με κάποιο άλλο επάγγελμα.
Χριστιανοί και Ισλαμιστές ηγέτες άθελά τους έδωσαν κίνητρα στον Δυτικό κόσμο να θέσει μεγάλο μέρος του αποταμιευμένου πλούτου και των χρημάτων του στον έλεγχο των Εβραίων, δίνοντάς τους τεράστια δύναμη και επιρροή δυσανάλογη σε σχέση με τον αριθμό τους. Η επικράτηση των Εβραίων ως δανειστών φαίνεται ακόμη και στη Μάγκνα Κάρτα, όπου υπάρχει ένα μικρό τμήμα που θεσπίζει ορισμένους κανόνες κατά την αντιμετώπιση των Εβραίων δανειστών.
Ο Χίτλερ -ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι δημοφιλείς ηγέτες, ήταν η ενσάρκωση των οικονομικών πλανών, των μύθων και των προκαταλήψεων της εποχής- ήταν, φυσικά, ένας αυταρχικός, προστατευμένος από τον ανταγωνισμό, «Εθνικοσοσιαλιστής» (Ναζί) κεντρικός σχεδιαστής, ο οποίος είχε ελάχιστη κατανόηση του ζωτικού ρόλου που διαδραματίζουν η ιδιωτική ιδιοκτησία, η ελευθερία και ο αναδυόμενος «οικονομικός ανταγωνισμός» στην δημιουργία και την διάδοση ανώτερων πληροφοριών και στην επακόλουθη τάξη, καθώς οι εταιρείες καινοτομούν και πρέπει να αντιγράφουν τις καινοτομίες των ανταγωνιστών (βλ. το άρθρο μου «Πώς ο οικονομικός ανταγωνισμός, ο ορθολογικός οικονομικός υπολογισμός και ο πολιτισμός αναδύονται από την ιδιωτική ιδιοκτησία»). Ο Χίτλερ εσφαλμένα έβλεπε τις αναδυόμενες χρηματιστηριακές αγορές και τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, ειδικά δεδομένης της υπερεκπροσώπησης των Εβραίων, σαν κάποια απάτη που σχεδίαζαν Εβραίοι εις βάρος των μη Εβραίων. Οι πλάνες και η άγνοιά του μπορούν εύκολα να φανούν σε πολλά αποσπάσματα όπως αυτό από μια ομιλία που δόθηκε στο Μόναχο στις 28 Ιουλίου 1922:
Οι διευθυντές αυτών των ιδρυμάτων ήταν, και είναι χωρίς εξαίρεση, Εβραίοι. Λέω «χωρίς εξαίρεση», γιατί οι λίγοι μη Εβραίοι που είχαν μερίδιο σε αυτά δεν είναι σε τελευταία ανάλυση παρά ένα προπέτασμα, χριστιανοί-βιτρίνες, τους οποίους χρειάζεται κανείς για να διατηρήσει, για χάρη των μαζών, την εντύπωση ότι αυτοί οι θεσμοί ιδρύθηκαν τελικά ως φυσικό αποτέλεσμα των αναγκών και της οικονομικής ζωής όλων των λαών, και δεν ήταν, όπως συνέβαινε στην πραγματικότητα, θεσμοί που αντιστοιχούν μόνο στα ουσιώδη χαρακτηριστικά του εβραϊκού λαού και αποτελούν το αποτέλεσμα αυτών των χαρακτηριστικών.
Έχουν άραγε τα κύτταρα στο σώμα σας την παραμικρή ιδέα για τους ρόλους που παίζουν στα διάφορα εξελιγμένα συστήματα - όπως το αναπνευστικό ή το πεπτικό - που συντονίζουν το σώμα σας; Φυσικά και όχι. Ομοίως, όπως σημείωσε ο Menger, η εξελιγμένη φύση των μηχανισμών της αγοράς, σε συνδυασμό με την εκτεταμένη οικονομική άγνοια, οδηγεί πολλούς να τους παρεξηγούν. Όπως γράφει ο Χάγιεκ:
«Για αυτούς [τους ανθρώπους] η οικονομία της αγοράς είναι σε μεγάλο βαθμό ακατανόητη... και τα αποτελέσματά της τους φαίνονται παράλογα και ανήθικα. Συχνά βλέπουν σε αυτήν απλώς μια αυθαίρετη δομή που συντηρείται από κάποια δυσοίωνη δύναμη».
Δυστυχώς, λόγω των προαναφερθέντων παραγόντων που συμβάλλουν στην υπερεκπροσώπηση των Εβραίων στον χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό τομέα, οι οποίοι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «εβραϊκής συνωμοσίας», αλλά «το ακούσιο προϊόν της ιστορικής εξέλιξης», πολλοί θεωρούν εσφαλμένα «τους Εβραίους» ως αυτή τη δυσοίωνη δύναμη.
Ο μεγάλος οικονομολόγος, εβραϊκής καταγωγής, Λούντβιχ φον Μίζες, μας λέει: «Ο άνθρωπος έχει μόνο ένα εργαλείο για να καταπολεμήσει το λάθος: τη λογική».
Ο Χίτλερ, φυσικά, είχε αντιεβραϊκές πλάνες (βλ. το άρθρο μου «Οι οικονομικές πλάνες όπου στηρίχθηκαν οι καταστροφικές απόψεις του Χίτλερ»). Ωστόσο, η δυσφήμιση, ή η προσπάθεια βλάβης, εξαναγκασμού, ποινικοποίησης - μέσω μέτρων όπως οι νόμοι κατά της «ρητορικής μίσους» - ή δολοφονίας ανθρώπων για τα πιθανά λάθη τους, αντί να διορθωθούν αυτά τα λάθη με τη λογική και την εκπαίδευση, δεν κάνει τίποτα για να τα ξεπεράσει. Στην πραγματικότητα, τα εντείνει και αποτελεί από μόνο της μια πλάνη, εξίσου υπεύθυνη - αν όχι περισσότερο - για τις πολώσεις και το χάος που έχουν προκύψει.
[Πηγή άρθρου: Using Carl Menger’s Insights To Understand Jew-Gentile Polarizations]
