Οι σοσιαλιστές κι ο Φύρερ: Ένας δεσμός από την κόλαση
Αμφότεροι ήταν ανοιχτά εχθρικοί προς τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, υποτάσσοντας τα άτομα στη συλλογικότητα, στο όνομα του «λαού» ή του «κράτους», και ήταν έντονα εθνικιστές.
Ετικέτες : Σοσιαλισμός, Ιστορία
Άρθρο του Paulo Ferreira, δημοσιευμένο στις 13/01/2025.
Πρόσφατα, παρακολούθησα την Σοβιετική ιστορία, ένα ντοκιμαντέρ που εξετάζει τα δεινά του σοβιετικού σοσιαλισμού και τις εντυπωσιακές ομοιότητές τους με τον ναζισμό, τονίζοντας τη συνεργασία μεταξύ τους. Συγκεντρωτικές οικονομίες, αξιωματικοί της Γκεστάπο εκπαιδευμένοι σε τεχνικές βασανιστηρίων που αναπτύχθηκαν από την (σ.σ. σοβιετική) NKVD, με την Σοβιετική Ένωση να παρέχει στους Γερμανούς σιτηρά, πετρέλαιο, σιδηρομετάλλευμα και άλλους ζωτικούς πόρους για την πολεμική τους προσπάθεια.
Αυτό με έκανε να αναλογιστώ: ποιες άλλες σοσιαλιστικές ομάδες διατήρησαν επίσημες και λειτουργικές σχέσεις με τους εθνικοσοσιαλιστές; Ψάχνοντας βαθύτερα, έφτιαξα έναν -μη εξαντλητικό- κατάλογο ευρωπαίων σοσιαλιστών, που συνεργάστηκαν μαζί τους στην αδυσώπητη επιδίωξή τους για το lebensraum (ζωτικό χώρο). Αληθινοί διεθνιστές!
Στο κλίμα της πολιτικής ορθότητας - όπου οι νέοι υψώνουν περήφανα το διάχυτο, ανίδεο μίσος τους ενάντια στον «φασισμό» στο όνομα του σοσιαλισμού, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πιθανώς δεν θα έβλεπαν τον Χίτλερ και το κίνημά του ως τέρατα, αλλά ως φωτισμένα, προοδευτικά άτομα, ακριβώς όπως οι ίδιοι.
Σουηδοί Σοσιαλδημοκράτες
Αρχικά μαρξιστές, οι Σοσιαλδημοκράτες εφάρμοσαν μια σειρά από δημόσιες πολιτικές, δημιουργώντας και επεκτείνοντας το κράτος πρόνοιας, επεκτείνοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων (Συμφωνίες Saltsjöbaden για την εναρμόνιση της σύγκρουσης μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο απεργιών και lockout) και εφαρμόζοντας κεϋνσιανές «λύσεις» για την «ανακούφιση» της ανεργίας— δηλαδή την αύξηση των δημόσιων δαπανών. Η γεωργία επιδοτήθηκε και προστατεύτηκε από τον εξωτερικό ανταγωνισμό το 1934, και το κράτος επηρέασε την οικονομία υποτιμώντας την σουηδική κορώνα, για να ενισχύσει τις εγχώριες βιομηχανίες και να αποθαρρύνει τις εισαγωγές - στη συνέχεια, η αγοραστική δύναμη μειώθηκε, αντιμετωπίζοντας προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας στην εγχώρια αγορά. Αυτές τις πολιτικές μιμήθηκαν στη Γερμανία από το 1933 και μετά.
Το 1928, ο Per Albin Hansson -ο οποίος ηγήθηκε του SAP από το 1925 μέχρι το μοιραίο καρδιακό του έμφραγμα το 1946- τόνισε τη σημασία μιας κοινής κοινότητας (το σπίτι του λαού) μέσω της αμοιβαίας ευθύνης και της αίσθησης του ανήκειν - πριν από το Volksgemeinschaft. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι αυτοί οι παράγοντες σε συνδυασμό οδήγησαν τους Σουηδούς Σοσιαλδημοκράτες να συνεργαστούν με το Βερολίνο κατά τη διάρκεια του πολέμου, επιτρέποντας στις γερμανικές νηοπομπές να περάσουν από τη χώρα μετά την κατάληψη της Νορβηγίας.
Η σουηδική βιομηχανία εργάστηκε σκληρά για τους νέους κυρίους της, εξάγοντας πολύτιμο μετάλλευμα από τη σουηδική Λαπωνία με αντάλλαγμα άνθρακα! Έφτασαν στο απόγειο της δημοτικότητάς τους κατά τη διάρκεια του πολέμου, απολαμβάνοντας την πλειοψηφία και στις δύο αίθουσες του κοινοβουλίου. Κοντά στο τέλος, το συμβούλιο συνασπισμού του Albin Hansson συνέλαβε και απέλασε χιλιάδες Εσθονούς, Λετονούς και Λιθουανούς στην ΕΣΣΔ, εκτός από τους Εσθονούς πολίτες με σουηδική καταγωγή. Ήταν επιφυλακτικότητα; Τραύμα από την ήττα τους στη μάχη της Πολτάβα το 1709; Είναι πιθανόν, αλλά οι αριστεροί εργάζονται αλληλέγγυα με τους συντρόφους τους, από όπου κι αν είναι. Μια παγκόσμια κυβέρνηση είναι το μόνο τους ασφαλές λιμάνι.
Ο Vidkun Quisling
Σήμερα συνώνυμος της προδοσίας, ο Κουίσλινγκ ήταν πρωθυπουργός της Νορβηγίας για τρία χρόνια, ωστόσο η αντίθεση στη διακυβέρνησή του ήταν ευρέως διαδεδομένη. Ακόμη και η ναζιστική ηγεσία δεν τον έβλεπε ευνοϊκά: ο Κερτ Μπράουερ τον θεωρούσε άχρηστο και ο βασιλιάς Χάακον ο 7ος αρνήθηκε να τον διορίσει πρωθυπουργό - ο Κουίσλινγκ επανεμφανίστηκε μόλις το 1942, όταν διαλύθηκε το κυβερνητικό συμβούλιο. Ήταν ο Reichskommissar Josef Terboven που κατείχε την πραγματική πολιτική εξουσία, υποβάλλοντας τη Νορβηγία σε κεντρικό σχεδιασμό προς όφελος της Γερμανίας.
Αυτό, παρά την υποτιθέμενη αντίθεση του Κουίσλινγκ στον μπολσεβικισμό ή σε αυτό που θεωρούσε κρατικό καπιταλισμό το 1931 (Russia and Ourselves , σελ. 61), αν και ποτέ δεν εξέφρασε έντονη αντίθεση στο Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Για να γίνουν τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, το μανιφέστο του Nasjonal Samling (Εθνική Ενότητα) διακήρυξε τον εαυτό του σοσιαλιστικό κόμμα που απέρριπτε την αστική τάξη - borgerlig - ή, πιο συγκεκριμένα, τοποθετήθηκε στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, για να απελευθερώσει τη Νορβηγία από τους πλουτοκράτες! Το 1936, επηρεασμένος από την ύπαρξη σοβιετικών συμβουλίων (Quisling: A Study of Treachery , 1999, σελ. 104), υποστήριξε τη δημιουργία μιας συνεταιριστικής συνέλευσης, γνωστής ως Riksting, και συντεχνιακών οργανώσεων.
Σχετικά με το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ:
Αυτός ο διάσημος στρατιωτικός, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο παρελθόν ως υπουργός Άμυνας, ήταν πολιτικά αναλφάβητος, δηλώνοντας μάλιστα κατά τη διάρκεια της δίκης του ότι η Ρωσία ήταν προϊόν μιας «Μεγάλης Νορβηγίας». Στην πραγματικότητα, οι Βάραγγοι ήταν Σουηδοί και η άγνοια είναι υποπροϊόν του αριστερισμού. Πριν ιδρύσει το Nasjonal Samling, πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο Εργατικό Κόμμα, το οποίο, για άγνωστους λόγους, τον απέρριψε (Norway, Neutral and Invaded, 1941, σ. 98). Περιφρονούσε την Ένωση της Πατρίδας, η οποία απαγορεύτηκε το 1940, η οποία απαριθμούσε την συμμετοχή του μελλοντικού φιλελεύθερου Άντερς Λανγκ, ιδρυτή του Κόμματος της Προόδου. Όσο για τον Βίντκουν Κουίσλινγκ, εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα τον Οκτώβριο του 1945, καθολικά απαξιωμένος από τους συμπατριώτες του μέχρι σήμερα.
Ο Φριτς Κλάουζεν και οι Σοσιαλδημοκράτες
Ο Δανός «Κουίσλινγκ», Κλάουζεν, συνίδρυσε και ηγήθηκε του Εθνικοσοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Δανίας (DNSAP), ουσιαστικά ένα σκανδιναβικό αντίγραφο του ναζιστικού κόμματος, το οποίο διοχέτευσε κεφάλαια για να ωθήσει τον Κλάουζεν στην εξουσία, ανεπιτυχώς. Οι εκλογές του 1943 έδειξαν επίσης ότι, παρά την «Άρια σύνδεση», το DNSAP έλαβε μόνο το 2% των ψήφων (1,7 εκατομμύρια), με τα μέλη του να προέρχονται από εργατικό υπόβαθρο.
Περιέργως (ενταξει, όχι και τόσο), οι Σοσιαλδημοκράτες που βρίσκονταν στην κυβέρνηση πριν από τον πόλεμο δεν ανατράπηκαν από τους Ναζί το 1940, οι οποίοι σκλήρυναν τη στάση τους μόνο μετά το 1943. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί σημαντική έκπληξη: Οι Σοσιαλδημοκράτες επέκτειναν επίσης το κράτος πρόνοιας και έλεγξαν τις μεγάλες εθνικές βιομηχανίες. Η πρώτη κυβέρνηση του Thorvald Stauning ήταν ένας συνασπισμός με τη Ριζοσπαστική Αριστερά, της οποίας ο πρώην ηγέτης —Madsen-Mygdal— φιλοδοξούσε να αναλάβει μια θέση σε ένα ναζιστικό υπουργείο. Η πολιτική του αφοπλισμού οδήγησε στην ισχνή αντίσταση κατά των κατακτητών, με τον Stauning να διακηρύσσει σε μια ομιλία του από τον Μάρτιο του 1941: «Απ' ό,τι καταλαβαίνω, η Γερμανία σκέφτεται έναν καταμερισμό της εργασίας στην Ευρώπη, και αν ένας τέτοιος καταμερισμός είναι κατάλληλος και λογικός, δεν έχουμε λόγος να εγείρουμε αντιρρήσεις». Μόνο ο βασιλιάς Κρίστιαν ο 10ος ενήργησε με τιμή, προστατεύοντας τους Δανούς Εβραίους από διώξεις και προθυμοποιούμενος να φορέσει το αστέρι του Δαβίδ, εάν ο εβραϊκός πληθυσμός αναγκαζόταν να το κάνει. Οι Ναζί υποχώρησαν απρόθυμα.
Οι Γάλλοι συνεργάτες
Στην αρχή του πολέμου, οι Γάλλοι κομμουνιστές έλαβαν εντολή από τον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, τον επικεφαλής της Κομιντέρν, να υπονομεύσουν την πολεμική προσπάθεια, σαμποτάροντας αεροσκάφη και καταγγέλλοντας τόσο τον Τσάμπερλεν όσο και τον Νταλαντιέ (έναν κεντρώο σοσιαλιστή μάλιστα) ως αντιδραστικούς, που διεξήγαγαν έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Για τα επόμενα δύο χρόνια, πολλοί συνεργάτες στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία στρατολογήθηκαν από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Ο Pierre Laval ταυτιζόταν με τις πρώτες διακηρύξεις του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ ένας άλλος σοσιαλιστής, ο Marcel Déat, ίδρυσε το Rassemblement National Populaire. Ομοίως, ένας σοσιαλιστής προσηλυτισμένος στον φασισμό, ο Jacques Doriot, ηγήθηκε του Parti Populaire Français, με τα δύο κόμματα να υποστηρίζουν μια αντικαπιταλιστική στάση.
Μιλώντας για τους κομμουνιστές: με επικεφαλής τον Maurice Thorez, οι κομμουνιστές ήταν περισσότερο από πρόθυμοι να δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις με τη χιτλερική Γερμανία, με μια έκδοση της «L'Humanité» από τον Ιούλιο του 1940 που εξέφραζε την αδελφική ενότητα μεταξύ των Παριζιάνων εργατών και των Γερμανών στρατιωτών. Φυσικά, οι σχέσεις τους επιδεινώθηκαν μετά το 1941 και, μόλις άρχισε η απελευθέρωση της Γαλλίας, οι κομμουνιστές διέπραξαν σφαγές κατά ατόμων με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές απόψεις (και αποσιωπώντας την ενοχή τους), εξοντώνοντας περισσότερους από 120.000 ανθρώπους. Σε τι ακριβώς τους διαφοροποιεί αυτό από έναν χιτλερικό;
Η πιο καταδικαστέα πτυχή είναι ότι πολλοί δεν λογοδότησαν για τις πράξεις τους όταν τελείωσε ο πόλεμος. Έχουμε το παράδειγμα του René Bousquet —διορισμένου αρχηγού της αστυνομίας της (σ.σ. φιλογερμανικής) κυβέρνησης του Vichy από τον Laval και ισόβιου σοσιαλιστή— συντρόφου του Mitterrand στα χρυσά του χρόνια, πριν τον πυροβολήσει ο Christian Didier στους δρόμους του Παρισιού το 1993.
Ο Freisler και οι Γερμανοί κομμουνιστές
Ο Roland Freisler, Πρόεδρος του Λαϊκού Δικαστηρίου στη Γερμανία από το 1942 έως το 1945, με το περιβόητο παρατσούκλι του «αιμοδιψούς δικαστή» επειδή εξέδιδε θανατικές ποινές εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Ο Φράισλερ ήταν ένας «πρώην» κομμουνιστής που παρακολούθησε και μελέτησε το έργο του σοβιετικού εισαγγελέα Αντρέι Βισίνσκι κατά τη διάρκεια των προσχηματικών δικών της Μόσχας. Ένας αληθινός «δημοκράτης» όπως ο Σοβιετικός ομόλογός του, ο Φράισλερ έγραψε:
Ο νόμος που δημιουργείται κατ' αναλογία, βασισμένος στην εθνικοσοσιαλιστική αντίληψη του λαού, δεν παραβιάζει την αρχή του αυταρχικού κράτους, καθώς το αυταρχικό κράτος δεν επιδιώκει να είναι τίποτα άλλο από τη λειτουργία, τη ζωτική έκφραση της αντίληψης του λαού.
Το κράτος να επιβάλλει την εξουσία τους, να παρεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων!
Μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου, αυτός ο μεγαλόστομος νομικός απαίτησε την άμεση σύλληψη και δίκη του διάσημου (και καθολικού, θρησκείας που περιφρονούσε το καθεστώς) Ερνστ Γιούνγκερ για την κριτική του στον ολοκληρωτισμό, στο On the Marble Cliffs, ως πνευματικού υποκινητή κατά της ζωής του Φύρερ. Τον σταμάτησε μόνο ο Χίτλερ, επειδή η κοινή γνώμη δεν θα επέτρεπε να ξεκινήσει μια τέτοια δίκη εναντίον ενός ήρωα πολέμου. Ένας αμερικανικός βομβαρδισμός έβαλε ένα τέλος στην ζωή του Φράισλερ και στις γελοίες δίκες του.
Σχετικά με την περιφρόνηση των Εθνικοσοσιαλιστών για τον Χριστιανισμό:
Επιπλέον, πάνω από το 70 τοις εκατό των Ταγμάτων Εφόδου ήταν μαχητές που αυτομόλησαν από το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD), σημαντικοί ηλίθιοι στη εκτέλεση των αιματηρών διαταγών του Τρίτου Ράιχ. Το KPD απέτυχε να σταματήσει τη διαρροή των μελών του, με τον Ernst Thälmann να φτάνει στο σημείο να συνδυάζει εθνικιστικά στοιχεία με κομμουνιστικές αρχές στο μανιφέστο του το 1930. Και οποία έκπληξις! Μόνο το 1929 και το 1930, οι Κομμουνιστές και οι Ναζί ένωσαν τα χέρια και ψήφισαν στο 70 τοις εκατό των περιπτώσεων από κοινού, τόσο στο Landtag (Πρωσικό Κοινοβούλιο) όσο και στο Ράιχσταγκ.
Όλοι τους ήταν ανοιχτά εχθρικοί προς τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, υποτάσσοντας τα άτομα στη συλλογικότητα, στο όνομα του «λαού» ή του «κράτους», και ήταν έντονα εθνικιστές. Αφήστε το παρακάτω να χρησιμεύσει ως ένα σημαντικό μάθημα: όπου επικρατεί ο σοσιαλισμός, η ελευθερία διαβρώνεται και ο πόλεμος ακολουθεί.
Δείτε επίσης:
