Το τέλος της τεχνητής απασχόλησης
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι ο δολοφόνος — είναι ο ιατροδικαστής.
Ετικέτες: Άνθηση & ύφεση, Καπιταλισμός, Ανεργία
Άρθρο του Roman Kireev, δημοσιευμένο στις 23/2/2026.
Μπορείτε να ακούσετε το κείμενο μέσω της εφαρμογής του Substack για κινητά.
Το πραγματικό σκάνδαλο της εποχής μας δεν είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία. Το σκάνδαλο είναι ότι ένα μεγάλο μέρος αυτής της εργασίας είχε κατανεμηθεί λανθασμένα εξαρχής. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ο δολοφόνος - είναι ο ιατροδικαστής.
Επί δεκαετίες, τεράστια τμήματα του εργατικού δυναμικού είχαν εκτραπεί από τις παραγωγικές επιχειρήσεις σε ρόλους που δεν στηρίζονται στη ζήτηση των καταναλωτών, αλλά στο κράτος: στις επιδοτούμενες πιστώσεις, στην κανονιστική προστασία, στις κρατικές συμβάσεις και στον νομικό καταναγκασμό. Ολόκληρα τμήματα και λειτουργίες εργασίας επιβίωναν όχι επειδή δημιουργούσαν αξία, αλλά επειδή ήταν πολιτικά εδραιωμένα και θεσμικά θωρακισμένα από τις δυνάμεις της αγοράς.
Αυτό δεν ήταν ποτέ βιώσιμο. Σε μια ελεύθερη αγορά, κάθε δαπάνη πρέπει να δικαιολογείται από την υπηρεσία προς τον καταναλωτή. Αλλά υπό την παρεμβατική διακυβέρνηση, οι εταιρείες μετατρέπονται σε γραφειοκρατικά κελύφη, στηριγμένα σε προνόμια. Οι θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν πλέον για να παράγουν, αλλά για να διαχειρίζονται τη συμμόρφωση, να προσομοιώνουν την παραγωγικότητα, να εκτελούν τελετουργίες DEI και να συντονίζουν τα -συνεχώς διευρυνόμενα- επίπεδα εποπτείας άνευ νοήματος.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι μια αναστάτωση που προκαλείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη: είναι το τελικό στάδιο της κρατικιστικής τάξης πραγμάτων. Η Τεχνητή Νοημοσύνη απλώς επιτάχυνε την αναμέτρηση. Αποκάλυψε τον παραλογισμό των ρυθμίσεων που δεν θα έπρεπε ποτέ να υπήρχαν. Δεν αντικαθίστανται από μηχανές. Καταστρέφονται από την αλήθεια.
Ωστόσο, η βαθύτερη τραγωδία δεν είναι η εκκαθάριση των τεχνητών θέσεων εργασίας, αλλά το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται καμία πραγματική θέση εργασίας να τις αντικαταστήσει. Η οικονομία δεν επιτρέπεται πλέον να ανακατανέμει την εργασία. Το κράτος έχει καταστήσει παράνομη την οικονομική διόρθωση.
Όταν ξεκινάτε μια μικρή επιχείρηση, οι κανονισμοί και οι φόροι συχνά σας στραγγαλίζουν πριν καν λάβετε το πρώτο σας τιμολόγιο. Δεν μπορείτε να αναπτυχθείτε οργανικά — το κόστος της συμμόρφωσης (με τα πρότυπα της γραφειοκρατίας) και τα βάρη της υποβολής εκθέσεων αυξάνονται ταχύτερα από τα έσοδά σας. Δεν μπορείτε να προσλάβετε προσωπικό ελεύθερα — η εργατική νομοθεσία και τα εμπόδια στην απόκτηση πιστοποιητικών αποκλείουν τους πιο παραγωγικούς και τους πιο πρόθυμους. Δεν μπορείτε καν να εργαστείτε άτυπα — οι άδειες, οι έλεγχοι και τα πρόστιμα διασφαλίζουν ότι η ειρηνική παραγωγή εκτός των κρατικών καναλιών ποινικοποιείται.
Εν τω μεταξύ, οι λίγες μεγα-εταιρείες που εξακολουθούν να υπάρχουν —ικανές να πλοηγηθούν στον νομικό λαβύρινθο— είναι υπερβολικά υπερφορτωμένες, αιμορραγώντας από προσωπικό που ποτέ δεν χρειάζονταν, αλλά φοβούνταν να απολύσουν. Αυτές οι εταιρείες είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένες με το κράτος, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την υποστήριξή του, ενώ ταυτόχρονα ασφυκτιούν από τις εντολές του. Το ίδιο το σύστημα που κάποτε τις προστάτευε τώρα τις καταστρέφει.
Δεν πρόκειται για καπιταλισμό σε κρίση. Πρόκειται για καπιταλισμό που έχει απορριφθεί.
Το αποτέλεσμα είναι μια οικονομία που δεν μπορεί να αναπτυχθεί ή να διορθωθεί — μόνο να παρακμάσει. Η ψευδαίσθηση της παραγωγικότητας έχει καταρρεύσει. Τα θεμέλια που τη στήριζαν καταρρέουν. Αντί να χαλαρώσει τον κλοιό της, το κράτος τον σφίγγει.
Δεν πρόκειται για προσωρινή ύφεση ή τεχνολογική αναστάτωση. Είναι το τελικό αποτέλεσμα του παρεμβατισμού - ένα καθεστώς που καταρρέει υπό το βάρος των δικών του αντιφάσεων. Είναι η κρατική οικονομία που καταβροχθίζει τον εαυτό της.
[Πηγή άρθρου: The End of Artificial Employment]
