Η δουλειά του Ησαΐα και η δική μας
Όσοι αγαπάμε την ελευθερία δεν χρειάζεται να απελπιζόμαστε. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιοι και πόσοι σε ακούν, και τι αντίκτυπο μπορεί να έχει στο μέλλον το να εκφράζεις την αλήθεια στο παρόν.
Ετικέτες: Στρατηγική, Φιλελευθερισμός
Απόσπασμα άρθρου του Richard Ebeling, δημοσιευμένου στις 29/8/2022 από το American Institute for Economic Research.
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι κλασικός φιλελεύθερος ή ελευθεριστής (λιμπερταριανός) και να μην βιώνεις περιόδους απογοήτευσης, απόγνωσης και απροκάλυπτης απαισιοδοξίας. Ο κόσμος γύρω μας φαίνεται να καταρρέει. Το κράτος συνεχίζει να αναπτύσσεται και, προφανώς, είναι εκτός ελέγχου. […]
Ο Άλμπερτ Τζέι Νοκ για την κοινωνική, έναντι της πολιτικής ισχύος
Η σκέψη […] βυθίζει εύκολα τον φίλο της ελευθερίας στην απελπισία και την απόγνωση. Πώς μπορεί να σταματήσει, πόσο μάλλον να αντιστραφεί, η κατάσταση ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ατομικής ελευθερίας, περιορισμένου κράτους και πραγματικά ελεύθερων αγορών; Αυτό με οδηγεί σε ένα διάσημο -αλλά όπως φαίνεται παραγνωρισμένο- δοκίμιο, που γράφτηκε από τον Άλμπερτ Τζέι Νοκ τη δεκαετία του 1930 με τίτλο «Η δουλειά του Ησαΐα».
Ο Νοκ ήταν ένας από τους πιο οξυδερκείς υποστηρικτές της ατομικής ελευθερίας τον εικοστό αιώνα. Είναι πιο διάσημος για το βιβλίο του, Our Enemy, the State, το 1935. Εξέθεσε ξεκάθαρα αυτό που ονόμασε τη διαφορά μεταξύ «κοινωνικής ισχύος» και «πολιτικής ισχύος». Η κοινωνική ισχύς είναι το άθροισμα όλων των ελεύθερων ενεργειών όλων των ελεύθερων ατόμων σε μια ελεύθερη κοινωνία. Περιλαμβάνει τις προσωπικές επιλογές, τις ελεύθερες ενώσεις και ανταλλαγές, και τα δημιουργικά επιτεύγματα, όταν η κυβέρνηση αφήνει τους ανθρώπους ήσυχους να ακολουθήσουν ειρηνικά τα δικά τους μονοπάτια για την βελτίωση της ζωής τους, όπως οι ίδιοι κρίνουν.
Η πολιτική ισχύς περιλαμβάνει όλες τις κυβερνητικές ενέργειες που παρεμβαίνουν σε αυτές τις ελεύθερες ενέργειες των ελεύθερων ανθρώπων, με τη μορφή εισπραχθέντων φόρων, κανονισμών και περιορισμών που επιβάλλονται σε προσωπικές δραστηριότητες και δραστηριότητες της αγοράς, και τις υποχρεωτικές αναδιανομές εισοδήματος και πλούτου που προορίζονται να δώσουν προνόμια σε κάποιους σε βάρος άλλων. Όσο μεγαλύτερη είναι η πολιτική ισχύς της κυβέρνησης στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μειώνεται η κοινωνική ισχύς. Δηλαδή, η ατομική ελευθερία μειώνεται και «το κράτος» μεγαλώνει με τη νομιμοποιημένη χρήση της βίας στις ζωές των ανθρώπων.
Οι σκοτεινές μέρες του διογκούμενου κράτους του New Deal
Ο Νοκ τα έγραψε όλα αυτά την εποχή του New Deal της διακυβέρνησης του Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ. Οι κρατικές δαπάνες δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν τόσο μεγάλες. Οι κρατικοί φόροι δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλοί. Τα κρατικά ελλείμματα και το εθνικό χρέος δεν είχαν φτάσει ποτέ στο παρελθόν σε τέτοια ύψη. Ο χρυσός του λαού είχε κατασχεθεί από την κυβέρνηση και σε αντάλλαγμα τους δόθηκε ένα υποτιμημένο χαρτονόμισμα. Εκατομμύρια άτομα ήταν στο ταμείο ανεργίας και τεράστια κυβερνητικά έργα «δημόσιων έργων» αντικατέστησαν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ή δελέασαν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις με κρατικές συμβάσεις και επιδοτήσεις.
Επιπλέον, κατά τα πρώτα χρόνια του New Deal του Ρούσβελτ, υπήρξε η προσπάθεια να επιβληθεί ένα σύστημα κεντρικού σχεδιασμού φασιστικού τύπου σε ολόκληρη την οικονομία των ΗΠΑ. Μόνο μια σειρά από αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου οδήγησαν στο τέλος αυτού του «πειράματος» σε μια οικονομία πλήρους κεντρικής διοίκησης και ελέγχου. Ο Ρούσβελτ απλώς συνέχισε με περισσότερο και μεγαλύτερο κράτος μέσω μεγαλύτερων δαπανών για κρατική πρόνοια και «έργα».
Ο Ρούσβελτ επέδειξε αλαζονεία και ύβρι κατά την άσκηση της προεδρικής εξουσίας η οποία δεν φαινόταν πολύ διαφορετική από των δικτατόρων της Ευρώπης που τελικά προκάλεσαν έναν τρομερό πόλεμο το 1939. Στη συνέχεια, ο Ρούσβελτ μπήκε στον πόλεμο, έναν πόλεμο με τον οποίον η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών δεν ήθελε καμία σχέση, με την εισαγωγή ενός συστήματος επιθετικών οικονομικών κυρώσεων και τελεσιγράφων στους Ιάπωνες. Κορυφώθηκε με την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941.
Οι καιροί εκεινοι ηταν σκοτεινοί για τους φίλους της ελευθερίας. Το κλασικό φιλελεύθερο ιδανικό φαινόταν όχι μόνο να βρίσκεται σε έκλειψη, αλλά να τελειώνει, με κολεκτιβισμούς όπως ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός να μοιάζουν σαν να είναι το μέλλον για την ανθρωπότητα.
Η δουλειά του Ησαΐα είναι να λέει την αλήθεια
Μέσα σε όλα αυτά, ο Nock έγραψε το δοκίμιό του, «Isaiah’s job», το οποίο εμφανίστηκε στο The Atlantic Monthly το 1936. Παράφρασε την ιστορία του Ησαΐα στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Ησαΐας στέλνεται από τον Θεό για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους για τα κακά των συμπεριφορών τους και για την ανάγκη τους να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στο μονοπάτι της δικαιοσύνης. Αλλά όπου κι αν πάει, ο Ησαΐας αντιμετωπίζει την αντίσταση και τον χλευασμό. Τελικά, όντας σε απόγνωση, ο Ησαΐας φωνάζει στον Θεό, ρωτώντας τον γιατί στάλθηκε σε αυτή την απέλπιδα αποστολή.
Ο Θεός απαντά ότι δεν είναι δουλειά του Ησαΐα να γνωρίζει αν ή πόσο επιτυχημένος μπορεί να ήταν στο να κάνει τους ανθρώπους να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους. Αυτή είναι η δουλειά του Θεού, αφού μπορεί να κοιτάξει τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων με τρόπο που δεν μπορεί ο Ησαΐας, και ως αποτέλεσμα, ο Ησαΐας δεν μπορεί ποτέ να ξέρει ποιος μπορεί να έχει αγγιχτεί και επηρεαστεί από όσα είχε πει στο όνομα του Θεού. Η δουλειά του Ησαΐα είναι να λέει ειλικρινά την αλήθεια και να λέει στους ανθρώπους πού μπορεί να βρεθεί ο καλύτερος δρόμος. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά του Θεού.
Το θέμα του Nock ήταν να πει ότι κανείς δεν μπορεί να διαβάσει το μέλλον ή πώς οι άνθρωποι μπορεί ή όχι να αλλάξουν αυτό που πιστεύουν και τι θα θέλουν ή σε τι θα αντιταχθούν κοινωνικά και πολιτικά. Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας φίλος της ελευθερίας είναι να πει ό,τι ξέρει πως είναι αλήθεια για τις σωστές αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας, και για το πώς και γιατί μια τέτοια ελεύθερη κοινωνία θα πρέπει να είναι επιθυμητή, εάν η ελευθερία έχει κάποια αξία και εάν πρόκειται να επιτευχθεί η ειρηνική ευημερία για την ανθρωπότητα.
Σε σκοτεινούς πολιτικούς καιρούς, όπως εκείνους της δεκαετίας του 1930 ή τώρα στην Αμερική του 2022, ο Nock είπε ότι η υπόθεση της ελευθερίας είχε ανάγκη από ένα «απομινάρι», με το οποίο εννοούσε, «αυτούς που με τη δύναμη της διάνοιας είναι σε θέση να συλλάβουν αυτές τις αρχές [της ελευθερίας], και με τη δύναμη του χαρακτήρα τους είναι σε θέση, τουλάχιστον υπολογίσιμα, να προσκολληθούν σε αυτές». Μαθαίνουν, διατηρούν και μοιράζονται την κατανόησή τους για την ιδέα και το ιδανικό της ελευθερίας όταν και όπως μπορούν με τους γύρω τους, όταν παρουσιάζονται ευκαιρίες στις αντίστοιχες γωνιές της κοινωνίας τους. Και μπορεί να μην μάθετε ποτέ ποιος άκουσε αυτά που είπατε ή πόσο αποτελεσματικά και επιδραστικά μπορεί να ήταν.
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος ακούει όταν εξηγείς την ελευθερία
Επιτρέψτε μου να δώσω ένα παράδειγμα από τη δική μου εμπειρία. Όταν ήμουν στο μεταπτυχιακό στην περιοχή της Νέας Υόρκης, άρχισα να βγάζω κάποια επιπλέον χρήματα διδάσκοντας εισαγωγικά οικονομικά μαθήματα στην πανεπιστημιούπολη Newark του Πανεπιστημίου Rutgers στο New Jersey. Ζούσα στη Νέα Υόρκη και θα έπρεπε να μετακινούμαι μπρος και πίσω τις νύχτες που δίδασκα.
Ένα βράδυ αφότου πήρα το τρένο κάτω από τον ποταμό Χάντσον από το Νιου Τζέρσεϊ στο Κάτω Μανχάταν, σταμάτησα για να ψωνίσω φαγητό σε μια μικρή αγορά πριν συνεχίσω στο Κουίνς, όπου ζούσα. Περιμένοντας στην ουρά στο ταμείο, παρατήρησα ότι η γυναίκα πίσω μου με κοιτούσε επίμονα. Τελικά, ρώτησε: «Εσύ δεν είσαι ο Ρίτσαρντ Έμπελινγκ; Και διδάσκεις στο Rutgers, έτσι δεν είναι;» Απάντησα νευρικά, «Ναι». Τότε με μια φωνή αρκετά δυνατή που όλοι γύρω μπορούσαν να την ακούσουν, είπε, «Κατέστρεψες τον γάμο μου».
Αυτό τράβηξε την προσοχή όλων, ειδικά όταν επανέλαβε τις λέξεις για δεύτερη φορά. Τα μάτια μου έψαχναν την έξοδο. Είπα: «Με συγχωρείτε;» Εκείνη απάντησε, «Ο σύζυγός μου παρακολούθησε το μάθημά σου στα οικονομικά το περασμένο εξάμηνο και τώρα το μόνο που κάνει είναι να γυρίζει σπίτι από τη δουλειά, να παρακολουθεί τις βραδινές ειδήσεις και να διαμαρτύρεται για το κράτος για το υπόλοιπο της νύχτας. Μου κατέστρεψες τον γάμο».
Το πώς ήξερε ότι ήμουν ο καθηγητής του για εκείνο το μάθημα δεν το έμαθα ποτέ. Ούτε έχω ιδέα ποιος ήταν ο άντρας της. Πηρε «άριστα» ή ήταν φοιτητής του «5»; Έκανε ερωτήσεις κατά τη διάρκεια του μαθήματος ή απλώς άκουγε σιωπηλά όλο το εξάμηνο; Καθόταν μπροστά ή πίσω στην αίθουσα; Δεν έχω ιδέα.
Αλλά αυτό που με δίδαξε εκείνο το περιστατικό ήταν ότι ποτέ δεν ξέρεις πώς ή ποιον μπορείς να επηρεάσεις και να σκεφτείς πράγματα αφού μοιραστείς τις ιδέες σου για την ελευθερία. Ακόμα κι όταν φαίνεται ότι το άτομο με το οποίο μιλάς αντιστέκεται ή αγνοεί τις ιδέες που εκφράζεις, ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να κροταλίζουν στο μυαλό του την επόμενη μέρα, ή ένα χρόνο αργότερα, και να επηρεάσουν το πώς στοχάζεται την ελευθερία και την ελεύθερη κοινωνία. Ούτε μπορείτε πάντα να γνωρίζετε εάν κάποιος που δεν συμμετέχει στη συζήτηση ακούσει αυτά που λέγονται και τον κάνουν να σκεφτεί τα πράγματα λίγο διαφορετικά σχετικά με την αξία και τη σημασία της ελευθερίας.
Η σύγχρονη επικοινωνία διευκολύνει το έργο του υπερασπιστή της ελευθερίας
Όταν ο Albert Jay Nock έγραψε το «Isaiah's Job», πίσω στη δεκαετία του 1930, ήταν ένα πολύ πιο απομονωμένο και μοναχικό περιβάλλον για να ανακαλύψεις άλλους που μοιράζονταν τις κλασικές φιλελεύθερες ή ελευθεριστικές ιδέες. Υπήρχαν μόνο ελάχιστες έντυπες εκδόσεις προσβάσιμες σε αυτούς. Και η επικοινωνία περιοριζόταν στο ταχυδρομείο με την βραδυπορία του σαλιγκαριού, στα σταθερά τηλέφωνα και στην ανάγκη να ταξιδεύεις για να συναντήσεις και να αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο.
Σήμερα, το Διαδίκτυο, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και τα γραπτά μηνύματα έχουν μεταμορφώσει τα μέσα με τα οποία οι φίλοι της ελευθερίας μπορούν να μάθουν ο ένας για τον άλλον, να δημοσιεύουν άρθρα, να γράφουν ιστολόγια, να κινηματογραφούν και να ανεβάζουν βίντεο και να μιλάνε πρόσωπο με πρόσωπο μέσω Skype ή Zoom από το σαλόνι τους. Έχουμε φτάσει να θεωρούμε αυτά τα πράγματα τόσο δεδομένα, που ξεχνάμε πόσο επαναστατικά είναι πραγματικά, σε σύγκριση με όχι πολύ καιρό πριν.
Αυτό σημαίνει επίσης ότι έχουμε καταπληκτικούς τρόπους επικοινωνίας με πλήθη άλλων ανθρώπων. Οι φίλοι της ελευθερίας είναι σε θέση να μοιραστούν και να βελτιώσουν τις αντιλήψεις τους για τις ιδέες της ελευθερίας και τους καλύτερους τρόπους έκφρασης της. Αυτοί είναι τρόποι που ο Nock και άλλοι σαν αυτόν δεν είχαν ποτέ σε εκείνες τις προηγούμενες εποχές. Μπορούμε πολύ πιο εύκολα και γρήγορα να εργαστούμε για να αλλάξουμε το κλίμα των απόψεων, ενημερώνοντας τους ανθρώπους για τα γεγονότα και τις συνέπειες μιας κυβέρνησης εκτός ελέγχου.
Το πιο σημαντικό πράγμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα μπορεί να φαίνονται τα πράγματα, έχουν υπάρξει εξίσου άσχημα στο παρελθόν. Ακριβώς όπως ο Albert Jay Nock βοήθησε στην καλλιέργεια μιας νέας γενιάς φίλων της ελευθερίας, αυτό είναι το καθήκον μας στην εποχή μας. Και μαζί μπορούμε να κάνουμε μια κοινωνία της ελευθερίας πραγματικότητα, χωρίς να βρισκόμαστε πάντα σε κατάθλιψη ή σε απελπισία για το ποιοι ή πόσοι μπορεί να ακούν.
[Πηγή άρθρου: Out of Control Government and Isaiah’s Job]
Ο Richard M. Ebeling, Ανώτερος Συνεργάτης του AIER, είναι διακεκριμένος καθηγητής ηθικής και ηγεσίας ελεύθερου επιχειρείν στο BB&T στο The Citadel, στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας.