Ο Rothbard για το ζήτημα της Κύπρου και τον Γρίβα
Ενώ Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία είχαν συμφωνήσει στον περιορισμό των Ελλαδιτών στρατιωτών στο νησί, ο Γρίβας αποβίβασε κρυφά χιλιάδες στρατιώτες απειλώντας την αυτονομία της τουρκικής κοινότητας.
Ετικέτες: Πόλεμος και εξωτερική πολιτική, Ιστορία
[Άρθρο του Murray Rothbard που γράφτηκε την περίοδο 1967-68 και περιλήφθηκε στο βιβλίο Never a Dull Moment.]
Οι Τούρκοι και οι Έλληνες απειλούν για άλλη μια φορά να πολεμήσουν για την Κύπρο. Καμιά εμβαλωματική ειρήνευση δεν θα διαρκέσει. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά βρίσκονται σε σύγχυση. Δεδομένου ότι -από όσο φαίνεται- δεν εμπλέκεται κάποια ζήτημα κομμουνισμού και δεδομένου ότι ο κομμουνισμός κυριαρχεί στη σκέψη όλων, ούτε οι δεξιοί ούτε οι αριστεροί είναι σε θέση να κατανοήσουν το σύμπλεγμα από τα σωστά και τα λάθη που εμπλέκονται στην υπόθεση.
Το πρόβλημα ξεκινά, όπως και τόσα άλλα προβλήματα στον κόσμο, με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Η Βρετανία κατείχε και κυβέρνησε την Κύπρο μέχρι το 1960, και το εθνοτικό πρόβλημα στο νησί συνεχιζόταν μέχρι εκείνη την εποχή. Ενώ οι Έλληνες υπερτερούν αριθμητικά των Τούρκων σε αναλογία τεσσάρων προς έναν στο νησί συνολικά, υπάρχει μια σαφής και προφανής λύση στη σύγκρουση προσωπικοτήτων, εθνικών δεσμών, γλωσσών και πολιτισμών, που διαιρεί τις δύο εθνοτικές ομάδες. Αυτή η λύση είναι η διχοτόμηση, επειδή η Κύπρος είναι διάσπαρτη με μια σειρά από αυτόνομες ελληνικές και τουρκικές πόλεις και κοινότητες, χωρίς ουσιαστικά καμία ενσωμάτωση (των δύο κοινοτήτων) σε κάθε πόλη. Στην πρωτεύουσα Λευκωσία, η βόρεια συνοικία είναι αποκλειστικά τουρκική και η υπόλοιπη πόλη είναι ελληνική.
Όταν η Βρετανία ετοιμαζόταν να παραχωρήσει την ανεξαρτησία του νησιού, οι Τούρκοι, αντί να πιέσουν για διχοτόμηση, αποξένωσαν τους Έλληνες πατριώτες πιέζοντας τη Βρετανία να διατηρήσει την κυριαρχία της αντί να αφήσει την τουρκική μειονότητα στο έλεος των Ελλήνων. Αλλά η συμφωνία για την ανεξαρτησία, μολονότι δεν παραχωρούσε την διχοτόμηση, είχε το πλεονέκτημα ότι παραχωρούσε στις τουρκικές κοινότητες αυτονομία στις περιοχές τους και έδινε στους Τούρκους δικαίωμα βέτο στην κυπριακή νομοθεσία. Ωστόσο οι Ελληνοκύπριοι δεν ήταν ικανοποιημένοι με αυτή την αρκετά δίκαιη ρύθμιση. Το κυπριακό καθεστώς άρχισε να παραβιάζει τη συμφωνημένη αυτονομία. Ακόμα χειρότερα, η κυβέρνηση, σε συνεργασία με την ηπειρωτική Ελλάδα, παραβίαζε συστηματικά και σοβαρά τον συμφωνημένο περιορισμό στον αριθμό των στρατευμάτων από την Ελλάδα στο νησί. Ενώ η Βρετανία, οι Έλληνες και οι Τούρκοι είχαν συμφωνήσει να περιορίσουν τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στο νησί σε 950 άτομα (με την Τουρκία να επιτρέπει χαμηλότερη ποσόστωση), οι Έλληνες, υπό τη διοίκηση του παθιασμένου και φασίστα Στρατηγού [Γεωργίου] Γρίβα, πέρασαν κρυφά από έξι έως δώδεκα χιλιάδες στρατιώτες στο νησί. Αυτή η διείσδυση έθεσε για τους Τούρκους το τρομερό φάσμα της ένωσης - της ένωσης της Κύπρου με την ηπειρωτική Ελλάδα, η οποία θα έθετε απολύτως σε κίνδυνο την τουρκική αυτονομία.
Μέσα από μια σειρά κρίσεων, έχει συσσωρευτεί μια συγκέντρωση στρατευμάτων. Επιπλέον, από το 1962 οι τουρκικές κοινότητες, σε μια ακόμα παραβίαση της αυτονομίας τους, έχουν αποκλειστεί από τα ελληνικά στρατεύματα. Με το πρόσχημα του να εμποδίσουν την τουρκική μειονότητα να αποκτήσει «στρατηγικά υλικά», οι Έλληνες στρατιώτες την έχουν εμποδίσει να κατέχει ξυλεία, ανταλλακτικά αυτοκινήτων, τσιμέντο, τηλέφωνα, μπουφάν, παπούτσια και αδιάβροχα. Τέλος, ως τελευταία σταγόνα στο ποτήρι, ο Στρατηγός Γρίβας ανταπέδωσε πρόσφατα σε ορισμένους Τούρκους ελεύθερους σκοπευτές, σφαγιάζοντας ολόκληρα τουρκικά χωριά. Αυτή η σφαγή πυροδότησε την τρέχουσα κυπριακή κρίση.
Είναι σαφές από την ιστορία σχετικά με το πρόβλημα ότι οι Τούρκοι έχουν επί μακρόν νόμιμα παράπονα και ότι το πρόβλημα δεν θα λυθεί μέχρι η διχοτόμηση να διασφαλίσει την απόλυτη προστασία των δικαιωμάτων του τουρκικού λαού. Σε αυτή την κρίση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, πιστές στην μακροχρόνια πολιτική τους να υπερασπίζονται το status quo, όποιο κι αν είναι αυτό, έχουν εδώ και χρόνια ταχθεί ξεκάθαρα στο πλευρό των Ελλήνων κυβερνώντων έναντι των τουρκικών μειονοτήτων. Εξ ου και το κάψιμο της αμερικανικής σημαίας από θυμωμένους φοιτητές στην τουρκική πρωτεύουσα Άγκυρα. Η Αμερική, για άλλη μια φορά, σχεδόν σκόπιμα, συντάσσεται με τη λάθος πλευρά - και πάλι, όπως ήταν αναμενόμενο, η ψήφος της στον ΟΗΕ υπέρ του παγώματος του status quo την έφερε δίπλα-δίπλα με τη Σοβιετική Ένωση.
[Πηγή άρθρου: The Cyprus Question]
