Ένα γεγονός για τα κέρδη που σχεδόν όλοι αγνοούν
Άρθρο του George Reisman, δημοσιευμένο στις 9/10/2019 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 2'
Ο πληθωρισμός -η διεύρυνση της προσφοράς του χρήματος από το κράτος- καταστρέφει το οικονομικό σύστημα. Δημιουργεί την πλασματική εικόνα της επιχειρηματικής ευημερίας παράλληλα με το γεγονός της γενικής εξαθλίωσης, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να κατηγορούνται για τη φτώχεια οι επιχειρήσεις και τα πλασματικά κέρδη, αντί για το κράτος
Τα κέρδη είναι οι πωλήσεις μείον το κόστος. Το κόστος αντικατοπτρίζει τις δαπάνες των χρημάτων που έγιναν στο παρελθόν, και μερικές φορές —όπως στην περίπτωση των αποσβέσεων σε κτίρια— δεκαετίες πίσω στο παρελθόν. Αντίθετα, οι πωλήσεις αντικατοπτρίζουν χρήματα που δαπανήθηκαν στο παρόν, ή τουλάχιστον στο τρέχον έτος.
Στο βαθμό που η ποσότητα του χρήματος, και συνεπώς ο όγκος των δαπανών στο οικονομικό σύστημα, αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου, οι πωλήσεις αυξάνονται αντίστοιχα, πράγμα που σημαίνει ότι τα κέρδη αυξάνονται αντίστοιχα, επειδή το κόστος καθορίζεται από τις δαπάνες που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.
Το ποσοστό αύξησης της ποσότητας του χρήματος και του όγκου των δαπανών μπορεί να γίνει κατανοητό ως προσθήκη ενός περίπου ισοδύναμου ποσοστού στο ποσοστό κέρδους. Έτσι, εάν τα κυκλοφορούντα χρήματα και οι δαπάνες αυξηθούν κατά 2% ετησίως, το ποσοστό κέρδους, αντί να είναι, ας πούμε, 5%, θα είναι 7%.
Για να κατανοήσετε αυτό το σημείο, φανταστείτε ότι χωρίς καμία αύξηση σε χρήματα και δαπάνες, ένας έμπορος θα αγόραζε τα αγαθά του μια δεδομένη ημέρα για 100 $ και θα τα πουλούσε ένα χρόνο αργότερα για 105 $. Αλλά εάν κατά τη διάρκεια αυτού του έτους σημειωθεί αύξηση 2% της ποσότητας του χρήματος και των δαπανών, θα πουλήσει τα αγαθά του για 2% περισσότερο.
Το κέρδος του, αντί να είναι $105 μείον $100, θα είναι $105 x 1,02 μείον $100, δηλαδή, θα είναι $107,1 μείον $100—περίπου 7% αντί για μόλις 5%.
Αναμφίβολα προς έκπληξη πολλών, στο βαθμό που τα κέρδη υπόκεινται σε φορολογία, όσο πιο γρήγορα αυξάνεται η ποσότητα του χρήματος και ο όγκος των δαπανών, και όσο υψηλότερο γίνεται το ποσοστό κέρδους, τόσο χειρότερα είναι τα πράγματα από την άποψη του πραγματικού πλούτου και του εισοδήματος.
Αυτό συμβαίνει γιατί η αύξηση του χρήματος και των δαπανών ανεβάζει τις τιμές. Η φορολόγηση των κερδών, ωστόσο, εμποδίζει τα κεφάλαια που εισπράττονται από τις πωλήσεις να συμβαδίζουν με την άνοδο των τιμών. Τα κεφάλαια αυτά αυξάνονται μόνο στο βαθμό του τί απομένει μετά την πληρωμή των φόρων.
Για παράδειγμα, φανταστείτε ότι τα χρήματα και οι δαπάνες αυξάνονται κατά 10% ετησίως και ότι οι τιμές αυξάνονται κατά 10% ετησίως. Το ποσοστό κέρδους θα είναι ισοδύναμα υψηλότερο (σ.σ. περίπου συν 10%).
Αλλά αν τα μισά από αυτά τα κέρδη φορολογηθούν, οι επιχειρήσεις μένουν με έσοδα πωλήσεων μόνο 5% υψηλότερα και ωστόσο πρέπει να πληρώσουν τιμές 10% υψηλότερες.
Αυτός είναι ένας σημαντικός τρόπος με τον οποίο ο πληθωρισμός -η διεύρυνση της προσφοράς του χρήματος από το κράτος- καταστρέφει ένα οικονομικό σύστημα. Δημιουργεί την πλασματική εικόνα της επιχειρηματικής ευημερίας παράλληλα με το γεγονός της γενικής εξαθλίωσης, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να κατηγορούνται για τη φτώχεια οι επιχειρήσεις και τα κέρδη.
Η λύση είναι ένα χρήμα που δεν μπορεί να δημιουργήσει το κράτος: δηλαδή, ο χρυσός. Ο κανόνας του χρυσού πρέπει να είναι ουσιαστικό μέρος του προγράμματος όλων των υποστηρικτών του καπιταλισμού.
Δείτε επίσης: «Από το αόρατο χέρι της αγοράς στο αδιόρατο ξάφρισμα του κράτους»
Ο George Reisman, Ph.D., είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Pepperdine και συγγραφέας του Capitalism: A Treatise on Economics (Οττάβα, Ιλινόις: Jameson Books, 1996· Kindle Edition, 2012). Περισσότερα άρθρα όπως αυτά μπορείτε να βρείτε στο blog του .