Η φιλελεύθερη θεωρία των γονεϊκών υποχρεώσεων
Η έκτρωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε έμβρυα που προκύπτουν από συναινετικό σεξ. Το ίδιο ισχύει για την πώληση ή δωρεά ωαρίων/σπερματοζωαρίων.
Ετικέτες: Φιλελευθερισμός, Οικογένεια
Άρθρο του Jake Desyllas, δημοσιευμένο στο Journal of Libertarian Studies τον Ιούλιο του 2025.
Περίληψη
Αυτό το άρθρο εξετάζει τέσσερις ανταγωνιστικές φιλοσοφικές θεωρίες για τον γονικό ρόλο εντός ενός φιλελεύθερου πλαισίου: την γονική ιδιοκτησία, την γονική μέριμνα ως φιλανθρωπία, την γονική μέριμνα ως εθελούσιο κοινωνικό συμβόλαιο και την αιτιώδη γονική ευθύνη. Αναλύει κριτικά κάθε θεωρία, αξιολογώντας τις λογικές της συνέπειες -ιδιαίτερα όσον αφορά τη νομιμότητα των εκτελεστέων γονικών υποχρεώσεων- και τη συμβατότητά της με τις φιλελεύθερες αρχές. Το άρθρο υποστηρίζει ότι οι τρεις πρώτες θεωρίες είναι αβάσιμες και ασυμβίβαστες με τον φιλελευθερισμό. Αντίθετα, υπερασπίζεται την θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης ως το μόνο ορθό πλαίσιο που συνάδει με την φιλελεύθερη φιλοσοφία, βασίζοντας τις εκτελεστέες γονικές υποχρεώσεις στη δημιουργία κινδύνου (σ.σ. για το τέκνο). Αυτή η ανάλυση επιδιώκει να επιλύσει κάποιες μακροχρόνιες διαφωνίες και να θεσπίσει μια συνεκτική φιλελεύθερη θεωρία της γονικής υποχρέωσης.
Ένα από τα πιο σημαντικά φιλοσοφικά ερωτήματα που σχετίζονται με την οικογένεια αφορά τη φύση των γονικών υποχρεώσεων. Τι οφείλουν οι γονείς στα παιδιά τους - και σε ποια βάση; Απαντώντας σε αυτό το ερώτημα, οι φιλελεύθεροι πρέπει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του πώς να συμβιβάσουν τον γονικό ρόλο με δύο θεμελιώδη ζητήματα στη φιλελεύθερη θεωρία. Πρώτον, έχουν άραγε οι γονείς απλώς τις τυπικές αρνητικές υποχρεώσεις να μην εκκινούν επιθετικότητα προς τα παιδιά τους - όπως έχουν προς τους άλλους - ή έχουν θετικές υποχρεώσεις (για παράδειγμα, να παρέχουν προστασία, τροφή, στέγη, ένδυση, εκπαίδευση κ.ο.κ.); Δεύτερον, είναι αυτές οι υποχρεώσεις απλώς καθήκοντα που βασίζονται στην προσωπική αρετή και αφήνονται στην ιδιωτική συνείδηση, ή αποτελούν υποχρεώσεις δικαιοσύνης που είναι εκτελεστές εντός ενός φιλελεύθερου νομικού πλαισίου;
Αυτά τα ερωτήματα έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αμφιλεγόμενα μεταξύ των φιλελεύθερων και παραμένουν πηγή συζήτησης και σύγχυσης. Το πώς κάποιος απαντά σε αυτά εξαρτάται από τη θεωρία του για τη σχέση μεταξύ γονέων και παιδιών. Υπάρχουν τέσσερις ανταγωνιστικές φιλοσοφικές θεωρίες για τον γονικό ρόλο: (1) η γονική ιδιοκτησία, (2) η γονική μέριμνα ως φιλανθρωπία, (3) η γονική μέριμνα ως εθελούσιο κοινωνικό συμβόλαιο και (4) η αιτιώδης γονική ευθύνη. Κάθε μία από αυτές τις θεωρίες για τον γονικό ρόλο έχει επιπτώσεις όχι μόνο στη φύση των γονικών υποχρεώσεων αλλά και στη φύση της γονικής εξουσίας και των δικαιωμάτων των παιδιών. Υπήρξαν φιλελεύθεροι υποστηρικτές καθεμιάς από αυτές τις τέσσερις θεωρίες. [1] Αλλά οι περισσότεροι υποστηρικτές δεν έχουν αποδεχτεί όλες τις λογικές συνέπειες μίας μόνο θεωρίας, προτιμώντας να υποστηρίζουν ένα μείγμα θέσεων που έχει οδηγήσει σε αντιφάσεις, όπως θα αναλυθεί.
Για να προσδιοριστεί εάν ο φιλελευθερισμός υποστηρίζει τις εκτελεστέες γονικές υποχρεώσεις, πρέπει πρώτα να αξιολογηθεί ποια από τις ανταγωνιστικές θεωρίες είναι ταυτόχρονα ορθή και συμβατή με τις φιλελεύθερες αρχές. Ακολουθεί μια κριτική κάθε θεωρίας, προσδιορίζοντας τις λογικές της συνέπειες και αξιολογώντας την συμβατότητά της με αυτές τις αρχές.
1. Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ
Η θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας θεωρεί την ανατροφή των παιδιών ως ένα είδος ιδιοκτησίας περιουσίας. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι γονείς είναι οι ιδιοκτήτες των παιδιών τους και τα παιδιά είναι η περιουσία των γονέων τους. Πρόκειται για μια αρχαία θεωρία, εκδοχές της οποίας έχουν διατυπωθεί από τον Αριστοτέλη (Ηθικά Νικομάχεια), έχουν κωδικοποιηθεί στο Ρωμαϊκό δίκαιο (Smith 1991, 269) και έχουν υποστηριχθεί από τον Hobbes ([1651] 1996, 139). Αυτή είναι η κύρια επιχειρηματολογία:
Οι δημιουργοί δικαιωματικά κατέχουν αυτό που δημιουργούν.
Οι γονείς δημιουργούν ένα παιδί.
Επομένως, οι γονείς δικαιωματικά έχουν την κυριότητα των παιδιών τους.
Οι ιδιοκτήτες μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με την περιουσία τους.
Συνεπώς, οι γονείς δεν έχουν καμία θετική υποχρέωση.
Συνέπειες
Ακολουθούν οι λογικές συνέπειες της θεωρίας της γονικής ιδιοκτησίας:
Τα παιδιά είναι ιδιοκτησία με τον ίδιο τρόπο που είναι και οι σκλάβοι.
Οι γονείς δεν έχουν εκτελεστέες υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά τους, όπως ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι στην περιουσία του. [2]
Υπάρχει σαφής βάση για τη γονική εξουσία, καθώς η ιδιοκτησία παρέχει στον γονέα πλήρη δικαιολόγηση για την άσκηση εξουσίας.
Δεν υπάρχει βάση για περιορισμό της γονικής εξουσίας, καθώς η γονική εξουσία είναι απόλυτη. Οι γονείς μπορούν ενδεχομένως να κάνουν οτιδήποτε στα παιδιά τους, ακόμα και να τα σκοτώσουν.
Η εγκατάλειψη παιδιού είναι λογικά συμβατή με τη θεωρία της ιδιοκτησίας, καθώς ένας ιδιοκτήτης μπορεί νόμιμα να εγκαταλείψει ένα δικαίωμα ιδιοκτησίας.
Ομοίως, η πώληση παιδιών είναι επίσης συμβατή με τη θεωρία, καθώς η περιουσία μπορεί να πωληθεί.
Συμβατότητα με τον φιλελευθερισμό
Μερικοί στοχαστές της φιλελεύθερης παράδοσης έχουν υποστηρίξει την θεωρία ότι οι γονείς κατέχουν τα παιδιά τους ως ιδιοκτησία. Ένα παράδειγμα είναι ο Benjamin Tucker (1895, 5), ο οποίος διατυπώνει την ιδέα απερίφραστα: «Το εξαρτώμενο παιδί είναι ιδιοκτησία της μητέρας του, την οποία περιουσία, κατά προφανές επακόλουθο, μπορεί εκείνη να διαθέσει τόσο ελεύθερα όσο οποιαδήποτε άλλη περιουσία που της ανήκει».
Φαίνεται, ωστόσο, αυτονόητο ότι η θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον φιλελευθερισμό, καθώς η αυτοκυριότητα είναι η κεντρική αρχή της φιλελεύθερης φιλοσοφίας. Τα άτομα κατέχουν τον εαυτό τους και αυτό το δικαίωμα ιδιοκτησίας είναι αναφαίρετο· επομένως, τα άτομα δεν μπορούν να κατέχονται ως ιδιοκτησία. [3]
Η συντριπτική πλειοψηφία των κλασικών φιλελεύθερων και ελευθεριστών στοχαστών είναι κατά της θεωρίας της γονικής ιδιοκτησίας [4] από τότε που ο Locke ([1689] 1988) δημοσίευσε τις Δύο Πραγματείες το 1689. Ο Locke αφιέρωσε ολόκληρη την πρώτη πραγματεία επιχειρηματολογώντας κατά του έργου Patriarcha του Robert Filmer. Ενώ ο Filmer ([1680] 2006) είχε υποστηρίξει την απεριόριστη γονική (πατριαρχική) ιδιοκτησία των παιδιών, ο Locke υποστήριξε ότι η γονική εξουσία έχει όρια και τα παιδιά έχουν δικαιώματα. [5]
Η βασική προϋπόθεση της θεωρίας της γονικής ιδιοκτησίας - ότι το homesteading (σ.σ. η αρχική ιδιοποίηση άκτητου περιουσιακού στοιχείου) είναι η μέθοδος εδραίωσης της ιδιοκτησίας επί των σωμάτων - είναι λανθασμένη. [6] Το homesteading δεν είναι ο μόνος τρόπος κατανομής των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας εκχωρούνται δικαιωματικά στο άτομο με τον καλύτερο αντικειμενικό σύνδεσμο (με την εν λόγω ιδιοκτησία). Για τα μη ιδιόκτητα φυσικά αντικείμενα, ο καλύτερος αντικειμενικός σύνδεσμος αποδεικνύεται από το homesteading της πρώτης χρήσης. Όσον αφορά τα ανθρώπινα σώματα, κάθε άτομο έχει τον καλύτερο αντικειμενικό σύνδεσμο για την ιδιοκτησία του σώματός του (Hoppe 1987, 74–75 καθώς και Kinsella 2023, 268–72). Αυτός είναι ο αντικειμενικός κανόνας που χρησιμοποιείται για την εδραίωση της αυτοκυριότητας των σωμάτων. Τα μωρά κατέχουν τον εαυτό τους επειδή κανείς άλλος δεν έχει καλύτερη αντικειμενική αξίωση να τα κατέχει.
Ο καλύτερος αντικειμενικός σύνδεσμος επίσης δεν εξαρτάται από τις δυνατότητες του μωρού. Δεν έχει σημασία αν τα μωρά δεν μπορούν ακόμη να υποστηρίξουν έναν συλλογισμό ή να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. Εξακολουθούν να έχουν την αντικειμενικά καλύτερη αξίωση να είναι οι ιδιοκτήτες του σώματός τους απλώς επειδή είναι οι κάτοικοι αυτών των σωμάτων.
Επιπλέον, η θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας είναι λογικά λανθασμένη, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να εξηγηθεί το γεγονός ότι ένα παιδί που δεν ανήκει στον εαυτό του γίνεται ενήλικας που ανήκει στον εαυτό του. Δεν μπορείτε να αποκτήσετε την ιδιοκτησία του εαυτού σας, επειδή ένα άτομο δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί τίποτα, εκτός αν έχει ήδη την ιδιοκτησία του εαυτού του (Kinsella 2023 , 271). Πώς λοιπόν υποτίθεται ότι ένα μωρό αποκτά την ιδιοκτησία του εαυτού του; Η ιδιοκτησία του εαυτού πρέπει να θεωρείται εξαρχής ως η μόνη μη αντιφατική βάση για την φιλελεύθερη ηθική (Hoppe 2006, 335; 2016, 170–71). Όλες οι άλλες φιλελεύθερες αρχές, όπως η κατοχή της ιδιοκτησίας, εξαρτώνται από την υπόθεση της ιδιοκτησίας του εαυτού (Kinsella 2023, 639). Δεν υπάρχει τρόπος να καταλήξουμε σε μια μη αντιφατική ερμηνεία ενός ατόμου που ξεκινά ως ιδιοκτησία και γίνεται ιδιοκτήτης του εαυτού του, επειδή κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει μέσω homesteading την ιδιοκτησία του εαυτού του.
2. Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΩΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ
Η θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας αρνείται ότι τα παιδιά μπορούν να ανήκουν σε κάποιον. Θεωρεί τα παιδιά ως αυτεξούσια που έχουν δικαιώματα. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι γονείς έχουν την αρνητική υποχρέωση να μην κακοποιούν ενεργά τα παιδιά τους (να μην επιτίθενται εναντίον τους). Αυτή είναι η ίδια γενική αρνητική υποχρέωση που έχει οποιοσδήποτε ενήλικας απέναντι σε έναν άλλο ενήλικα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ωστόσο, οι γονείς δεν έχουν καμία θετική υποχρέωση να παρέχουν φροντίδα στα παιδιά τους εάν δεν το θέλουν (ή εάν σταματήσουν να το θέλουν).
Η θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας εμφανίστηκε στη μεταπολεμική εποχή του εικοστού αιώνα. Οι ιδέες της Judith Jarvis Thomson (1971) άσκησαν ισχυρή επιρροή τόσο στον Williamson Evers (1978, 3–4 ,7) όσο και στον Murray Rothbard (1998, 99), δύο βασικούς υποστηρικτές αυτής της θεωρίας. Έχει την εξής κύρια επιχειρηματολογία:
Οι γονείς δημιουργούν παιδιά.
Η ίδια η δημιουργία δεν αποτελεί πηγή υποχρέωσης.
Τα παιδιά είναι προσωρινά αβοήθητα.
Η αδυναμία από μόνη της δεν αποτελεί πηγή υποχρέωσης.
Συνεπώς, δεν υπάρχουν εκτελεστέες γονικές υποχρεώσεις (καθιστώντας οποιαδήποτε γονική φροντίδα μια εθελοντική πράξη φιλανθρωπίας). [7]
Γιατί η δημιουργία δεν αποτελεί πηγή γονικής υποχρέωσης; Ένα επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι αν ίσχυε αυτό, οι γονείς θα ήταν υποχρεωμένοι να φροντίζουν τα παιδιά τους για πάντα, και αυτό είναι αυταπόδεικτα ψευδές (Evers 1978, 8; Rothbard 1998, 102). Γιατί η αδυναμία δεν αποτελεί πηγή υποχρέωσης; Το επιχείρημα είναι ότι το απλό γεγονός ότι κάποιο άτομο έχει ανάγκη δεν δημιουργεί λογικά μια εκτελεστέα υποχρέωση για οποιοδήποτε άλλο άτομο να το φροντίσει.
Η θεωρία συνοψίζεται από τον Rothbard (1998, 100) :
Εφαρμόζοντας τη θεωρία μας σε γονείς και παιδιά, αυτό σημαίνει ότι ένας γονέας δεν έχει το δικαίωμα να επιτίθεται στα παιδιά του, αλλά και ότι ο γονέας δεν θα πρέπει να έχει νομική υποχρέωση να ταΐζει, να ντύνει ή να εκπαιδεύει τα παιδιά του, καθώς τέτοιες υποχρεώσεις θα συνεπάγονταν θετικές πράξεις που επιβάλλονται στον γονέα και στερούν τα δικαιώματά του. Επομένως, ο γονέας δεν μπορεί να δολοφονήσει ή να ακρωτηριάσει το παιδί του και ο νόμος απαγορεύει σε έναν γονέα να το κάνει. Αλλά ο γονέας θα πρέπει να έχει το νόμιμο δικαίωμα να μην ταΐσει το παιδί, δηλαδή να το αφήσει να πεθάνει. Ο νόμος, επομένως, δεν μπορεί να υποχρεώσει τον γονέα να ταΐσει ένα παιδί ή να το κρατήσει ζωντανό.
Συνέπειες
Ακολουθούν οι λογικές συνέπειες της θεωρίας της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας:
Οι γονείς έχουν μόνο την αρνητική υποχρέωση να απέχουν από την άμεση επιθετικότητα εναντίον των παιδιών τους. Δεν έχουν καμία θετική υποχρέωση απέναντι στα παιδιά τους.
Η σκόπιμη λιμοκτονία των παιδιών είναι επιτρεπτή, όπως αναγνωρίζει ο Rothbard (1998, 100).
Όλες οι μορφές παραμέλησης (ανεξάρτητα από το πόσο ακραίες είναι και ανεξάρτητα από το αν είναι εκούσιες) είναι επιτρεπτές.
Δεν υπάρχει καμία βάση για τη γονική εξουσία που να παρέχεται σε αυτή τη θεωρία. Συνεπώς, η λογική συνέπεια της θεωρίας είναι ότι οι γονείς δεν έχουν καμία εξουσία να ενεργούν πατερναλιστικά απέναντι στα παιδιά. Ως επακόλουθο αυτής της άποψης, οι γονείς θα πρέπει να φέρονται στα παιδιά με τον ίδιο τρόπο που θα φέρονταν σε έναν ενήλικα που έχει δικαιώματα. [8]
Δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίο οι απρόθυμοι πατέρες ή οι απρόθυμες μητέρες μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι/υπεύθυνες για την υποστήριξη των παιδιών τους. Οποιαδήποτε υποστήριξη παρέχουν είναι απλώς σαν φιλανθρωπία.
Οι γονείς μπορούν να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους όποτε το θελήσουν.
Τα αγέννητα παιδιά μπορούν δικαιολογημένα να υποστούν έκτρωση, καθώς η μητέρα δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι στο παιδί. [9]
Μερικοί φιλελεύθεροι έχουν προσπαθήσει να δημιουργήσουν λύσεις που χρησιμεύουν στο να αμβλύνουν ορισμένες από τις επιπτώσεις της θεωρίας της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας. Ο Rothbard (2000, 150) υποστήριξε ότι οι γονείς έχουν καθήκον να παρέχουν φροντίδα με βάση την προσωπική ηθική, αν και όχι ένα εκτελεστέο καθήκον. Με βάση αυτή τη γραμμή επιχειρηματολογίας, το να οδηγήσετε το παιδί σας στην λιμοκτονία είναι ανήθικο αλλά όχι έγκλημα.
Συμβατότητα με τον φιλελευθερισμό
Είναι δελεαστικό να υποστηρίξουμε ότι αυτή η θεωρία μπορεί να απορριφθεί συνοπτικά απλώς και μόνο με το σκεπτικό ότι επιτρέπει λογικά κάποιες κακόβουλες πράξεις, όπως η σκόπιμη λιμοκτονία των παιδιών, και να το αφήσουμε ως έχει. Αλλά η θεωρία μπορεί επίσης να αντικρουστεί χωρίς καμία επίκληση σε επιχειρήματα συνεπειοκρατίας.
Η θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι, εφόσον ένας γονέας δεν έχει επιτεθεί σε ένα παιδί δημιουργώντας το, ο κίνδυνος στον οποίο βρίσκεται το παιδί θα πρέπει να θεωρείται μόνο ως ένα παράδειγμα του «γενικού προβλήματος των ασθενών ή των αβοήθητων» (Rothbard 1977, 3). Αυτή η υπόθεση ευσταθεί μόνο εάν κάποιος αρνείται την ύπαρξη ευθύνης για τη δημιουργία κινδύνου (σ.σ. στο παιδί), ωστόσο η φιλελεύθερη θεωρία είναι πλήρως συμβατή με την αρχή της ευθύνης για τη δημιουργία κινδύνου. Ορισμένες ενέργειες δημιουργούν μια θετική υποχρέωση χωρίς εθελοντική συμφωνία και χωρίς να έχει διαπραχθεί έγκλημα. Η υποχρέωση είναι ουσιαστικά να αποτραπεί η τέλεση ενός εγκλήματος που κάποιος έχει θέσει σε κίνηση αλλά δεν έχει ακόμη συντελεστεί.
Παρόλο που οι γονείς δεν έχουν επιτεθεί εναντίον του παιδιού τους δημιουργώντας το, είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία του κινδύνου στον οποίο βρίσκεται το παιδί. Εάν οι γονείς δεν φροντίσουν το παιδί, το παιδί θα πεθάνει. Οι υποχρεώσεις τους δεν είναι να παρέχουν αποζημίωση για μια βλάβη που προκλήθηκε. Αντίθετα, είναι υποχρεωμένοι να εμποδίσουν τον κίνδυνο που δημιούργησαν να μετατραπεί σε βλάβη. Ο Evers (1978 , 3) εξηγεί το πώς η δημιουργία κινδύνου συνδέεται με την επιθετικότητα:
Το ποινικό δίκαιο τιμωρεί τα άτομα που θέτουν σε κίνηση κάποια δύναμη που παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα και τα οποία στη συνέχεια παραμελούν να σταματήσουν τη δύναμη που έθεσαν αρχικά σε κίνηση. Αυτό που πραγματικά τιμωρείται είναι η πρόκληση έκτακτης ανάγκης, όπως όταν ο πιλότος ενός επιβατικού αεροπλάνου το εγκαταλείπει από καπρίτσιο (σ.σ. χρησιμοποιώντας αλεξίπτωτο), αφήνοντας τους επιβάτες να συντριβούν. Επιστρέφοντας στην ιδέα της αιτιότητας και τον κεντρικό της ρόλο στο δίκαιο, μπορούμε να δούμε ότι ο δημιουργός του κινδύνου έχει ουσιαστικά διαπράξει μια επεμβατική πράξη. Εάν παραμελήσει να σταματήσει ή να μετριάσει τη δύναμη ή το αποτέλεσμα αυτής της πράξης, τότε μπορεί δικαίως να θεωρηθεί υπεύθυνος.
Ένα άτομο είναι ένοχο αν παραλείψει να σταματήσει μια δύναμη την οποία αρχικά έθεσε σε κίνηση. Αν, για παράδειγμα, ένα άτομο ανάψει κατά λάθος φωτιά σε ένα κτίριο και στη συνέχεια δραπετεύσει από το κτίριο, αλλά δει άλλους που θα μπορούσαν να διασωθούν να βρίσκονται ακόμα μέσα στο κτίριο, είναι καθήκον του να προσπαθήσει να τους βοηθήσει.
Μερικοί υποστηρικτές της θεωρίας αναγνωρίζουν ότι η ευθύνη για τη δημιουργία κινδύνου είναι συμβατή με τον φιλελευθερισμό, αλλά υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ευθύνη στην περίπτωση των γονέων. Ένα επιχείρημα είναι ότι το παιδί αποτελεί ένα είδος επιθετικού παράγοντα κατά της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. [10] Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι οι γονείς δίνουν στα παιδιά ένα καθαρό όφελος δημιουργώντας τα (Evers 1978, 7; Dominiak 2015, 94; Block 2011b, 7, 10; Rothbard 1998, 103). Αυτό το επιχείρημα έχει την ακόλουθη μορφή:
Όταν οι γονείς δημιουργούν παιδιά, τους δίνουν το δώρο της ζωής.
Η ζωή είναι ένα καθαρό όφελος.
Δεδομένου ότι οι γονείς ωφελούν τα παιδιά δημιουργώντας τα, θα ήταν αδικία αν επιπλέον ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν και άλλα πράγματα.
Υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτό. Δεν είναι σαφές πώς το φιλοσοφικό πρόβλημα του αν είναι καλύτερο να μην υπήρξε ποτέ ή να υπάρξει μπορεί να μετατραπεί σε αξίες με τέτοιο τρόπο που να το καθιστά δεκτικό σε μια πεζή ανάλυση κόστους-οφέλους. Αλλά ακόμα κι αν κάποιος αποδεχτεί την υπόθεση ότι η ύπαρξη αποτελεί ένα τεράστιο όφελος, τα ωφέλιμα δώρα δεν ακυρώνουν τις υποχρεώσεις. [11]
Το επιχείρημα αυτό αποτελεί ηθική αντιστάθμιση. Δεν μπορεί κανείς απλώς να «συμψηφίσει» μια υποχρέωση με ένα όφελος για να αποφύγει την ευθύνη. Τα δύο είναι ξεχωριστά και η εγκυρότητα οποιασδήποτε υποχρέωσης πρέπει να αντιμετωπίζεται με τους δικούς της όρους. Το πιο σημαντικό είναι πως ένας δρων άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να ζυγίσει τη δική του περίπτωση και να αποφασίσει ο ίδιος εάν ευθύνεται για μια υποχρέωση βάσει των παροχών που έχει παράσχει. Αν σε πάρω με το αεροσκάφος μου, σου δώσω ένα εκατομμύριο δολάρια σε μετρητά και μετά πέσω με αλεξίπτωτο, αφήνοντάς σε ανίκανο να πετάξεις το αεροσκάφος, δεν μπορώ να υποστηρίξω βάσιμα ότι, εφόσον μόλις σου έδωσα ένα τεράστιο δώρο, δεν έχω υποχρεώσεις απέναντί σου.
Η άρνηση ευθύνης για τους γονείς με βάση αυτούς τους λόγους ηθικής αντιστάθμισης υπονοεί ότι οι γονείς έχουν ένα είδος λευκής επιταγής για να κάνουν οτιδήποτε στα παιδιά τους. Δεδομένου ότι το δώρο της ζωής είναι τόσο πολύτιμο, δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε ποτέ να κάνει ένας γονέας που θα μπορούσε να υπερτερήσει του καθαρού οφέλους σε έναν υπολογισμό κόστους-οφέλους. Η reductio ad absurdum αυτής της ιδέας είναι το επιχείρημα ότι, επειδή έχει μεγαλύτερο καθαρό όφελος να δημιουργηθεί και στη συνέχεια να θανατωθεί παρά να μην δημιουργηθεί καθόλου, οι γονείς δεν έχουν καμία υποχρέωση να απέχουν από τη δολοφονία των παιδιών τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Block (2010, 5) χρησιμοποιεί μάλιστα αυτή τη λογική όταν υποστηρίζει ότι, εφόσον είναι καλύτερο να δημιουργηθεί για μερικούς μήνες και στη συνέχεια να θανατωθεί μέσω έκτρωσης παρά να μην δημιουργηθεί καθόλου, η έκτρωση δεν μπορεί να αποτελεί παραβίαση δικαιωμάτων. [12] Δεν φαίνεται να το θεωρεί αυτό ως reductio, αλλά μου φαίνεται αυταπόδεικτα παράλογο.
Ένας άλλος τρόπος για να υπερασπιστούμε την άρνηση ευθύνης είναι να υποστηρίξουμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξει κανείς ως άνθρωπος χωρίς να είναι αβοήθητος, και επειδή η δημιουργία είναι ένα καθαρό όφελος, η αδυναμία απλώς αποτελεί μέρος του πακέτου και επομένως δεν αποτελεί πηγή υποχρέωσης (Dominiak 2015, 94; Block 2010). Από αυτή την άποψη, οι γονείς δεν έχουν καμία ευθύνη, επομένως τα αβοήθητα παιδιά απλώς πρέπει να ελπίζουν ότι οι γονείς τους θα θέλουν να τα βοηθήσουν. Σε περίπτωση που οι γονείς δεν είναι διατεθειμένοι να φροντίσουν τα παιδιά τους, τα παιδιά θα πρέπει πιθανώς απλώς να το βουλώσουν και να αποδεχτούν τη μοίρα τους ως απολύτως νόμιμη.
Όμως αυτός ο ισχυρισμός αντιστρέφει άδικα το βάρος της απόδειξης. Οι γονείς είναι αυτοί που επέλεξαν να ενεργήσουν και είναι οι παράγοντες που πρέπει να δικαιολογηθούν εάν οι πράξεις τους ξεκινήσουν μια αιτιώδη αλυσίδα που καταλήγει σε επιθετικότητα (σ.σ. τον θάνατο του παιδιού). Ως συνέπεια των πράξεών τους, έχουν αλλάξει την κατάσταση του σύμπαντος από μια κατάσταση στην οποία δεν υπήρχε παιδί σε κίνδυνο σε μια κατάσταση στην οποία ένα παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο. Το παιδί δεν ενήργησε για να δημιουργήσει αυτή την κατάσταση πραγμάτων, ούτε συναίνεσε σε αυτήν.
Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει τρόπος να δημιουργηθεί ένα παιδί που να μην συνεπάγεται την ύπαρξη του παιδιού σε κατάσταση κινδύνου. Αυτό λογικά υποδηλώνει ότι η δημιουργία παιδιών συνεπάγεται πάντα τη δημιουργία κινδύνου και, ως εκ τούτου, την ανάληψη υποχρεώσεων. Δεν υποδηλώνει ότι τα παιδιά πρέπει να αποδεχτούν ότι κανείς δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντί τους.
3. Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΩΣ ΕΘΕΛΟΥΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ
Μια άλλη θεωρία που αναδύθηκε κατά την μεταπολεμική περίοδο του εικοστού αιώνα είναι η γονική μέριμνα ως εθελούσιο κοινωνικό συμβόλαιο. Αυτή η θεωρία αποδέχεται τη νομιμότητα των εκτελεστέων γονικών υποχρεώσεων, αλλά υποστηρίζει ότι αυτές οι υποχρεώσεις μπορούν να αναληφθούν μόνο οικειοθελώς. Ο ισχυρισμός είναι ότι μόνο όσοι αποδέχονται οικειοθελώς την ευθύνη της γονικής μέριμνας ενός παιδιού είναι υποχρεωμένοι να το πράξουν - και μόνο από το σημείο και μετά που αποδέχονται αυτόν τον ρόλο και μόνο εκτός εάν -ή μέχρι να- το παραχωρήσουν για υιοθεσία. Έτσι, οι γονείς έχουν εκτελεστέες υποχρεώσεις, αλλά μόνο εάν τις έχουν οικειοθελώς συμφωνήσει. Η κύρια επιχειρηματολογία που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αυτή τη θεωρία είναι η εξής:
Οι εκτελεστέες θετικές υποχρεώσεις μπορούν να προκύψουν μόνο από δύο πηγές: από την εκούσια συμφωνία ή ως αποκατάσταση για την τέλεση μιας πράξης επιθετικότητας.
Η δημιουργία ενός παιδιού δεν είναι πράξη επιθετικότητας.
Συνεπώς, οι γονικές υποχρεώσεις μπορούν να προκύψουν μόνο ως αποτέλεσμα εκούσιας συμφωνίας.
Αυτό το επιχείρημα διατυπώθηκε από την Judith Jarvis Thomson (1971, 65) και έχει επίσης διατυπωθεί από την Elizabeth Brake (2010, 156). Μια εθελοντική συμφωνία που δημιουργεί υποχρεώσεις είναι μια σύμβαση, επομένως αυτό μπορεί να ονομαστεί θεωρία συμβολαίων γονικών υποχρεώσεων.
Συνέπειες
Ακολουθούν οι λογικές συνέπειες της θεωρίας της γονικής μέριμνας ως εθελοντικού κοινωνικού συμβολαίου:
Σε αντίθεση με τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας, οι γονείς όχι μόνο έχουν την αρνητική υποχρέωση να απέχουν από την άμεση επιθετικότητα εναντίον των παιδιών τους, αλλά αναλαμβάνουν και ορισμένες θετικές υποχρεώσεις να φροντίζουν τα παιδιά τους όσο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι γι’ αυτά. Για παράδειγμα, η παραμέληση δεν επιτρέπεται.
Το να είσαι ο βιολογικός γονέας ενός παιδιού δεν έχει από μόνο του καμία σχέση με αυτή τη θεωρία και δεν συνεπάγεται καμία υποχρέωση, καθώς η θεωρία βασίζεται στην εθελοντική συμφωνία· επομένως, οι βιολογικοί γονείς δεν έχουν καμία υποχρέωση απέναντι στα παιδιά τους, εκτός εάν επιλέξουν να αποδεχτούν αυτές τις υποχρεώσεις.
Οι γονείς μπορούν να εγκαταλείψουν ένα παιδί όποτε θέλουν: είναι «ελεύθεροι να το εγκαταλείψουν» (Block, Smith και Reel 2014, 89), αν και το επιχείρημα είναι συνήθως ότι οι γονείς έχουν την υποχρέωση να βρουν κάποιον που θα υιοθετήσει το παιδί.
Δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίο οι απρόθυμοι άνδρες μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι απέναντι σε οποιαδήποτε παιδί που τύχει να αποκτήσουν, δεδομένου ότι ένας άνδρας μπορεί πάντα να αποφασίσει να μην προσφερθεί οικειοθελώς για τις υποχρεώσεις της πατρότητας.
Τα αγέννητα παιδιά μπορούν δικαιολογημένα να υποστούν έκτρωση, καθώς η ύπαρξή τους εξαρτάται από την εκούσια συμφωνία της μητέρας, την οποία είναι ελεύθερη να αρνηθεί. [13]
Συμβατότητα με τον φιλελευθερισμό
Το πρώτο μοιραίο πρόβλημα με αυτή τη θεωρία είναι ότι αρνείται την ευθύνη των γονέων για τη δημιουργία κινδύνου (σ.σ. στο τέκνο). [14] Η κριτική αυτής της θέσης που αναλύεται σε σχέση με τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας μπορεί εξίσου να εφαρμοστεί στη θεωρία της γονικής μέριμνας ως εθελοντικού κοινωνικού συμβολαίου: η υπόθεση είναι ψευδής και επομένως η θεωρία είναι αβάσιμη.
Ένα δεύτερο βασικό πρόβλημα σε αυτή την θεωρία είναι ο ορισμός προς ποιον απευθύνονται οι υποχρεώσεις και η εξήγηση του γιατί. Οποιαδήποτε συμφωνία ή σύμβαση που συνάπτεται από τον γονέα δεν μπορεί να συναφθεί με το παιδί. [15] Δεδομένου ότι η σύμβαση δεν είναι με το παιδί, οι γονείς πρέπει να συνάψουν συμβάσεις με κάποιον άλλο. Εάν οι γονείς απλώς δήλωναν στον εαυτό τους ότι επιλέγουν να αποδεχτούν υποχρεώσεις, αυτό δεν θα δημιουργούσε κανενός είδους εκτελεστέα αξίωση εναντίον τους. Θα μπορούσαν να αλλάξουν γνώμη ανά πάσα στιγμή και κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει το αντίθετο. Με ποιον, λοιπόν, συνάπτουν συμβάσεις οι γονείς;
Οι θεωρητικοί επιχειρούν να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα με το ακόλουθο επιχείρημα: προσφερόμενος εθελοντικά να γίνει κάποιος γονέας, συνάπτει μια έμμεση σύμβαση όχι με το παιδί αλλά με την κοινωνία στο σύνολό της (δηλαδή, με όλους τους άλλους ενήλικες). Αναλαμβάνοντας εθελοντικά τον ρόλο του γονέα, δεσμεύεται κανείς απέναντι στην κοινωνία στο σύνολό της να αναλάβει υποχρεώσεις απέναντι στο παιδί.
Όπως θα έπρεπε να είναι πλέον σαφές, η θεωρία των εκούσιων γονικών υποχρεώσεων είναι μια θεωρία κοινωνικού συμβολαίου. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, οι γονείς συνάπτουν μια συμφωνία με την κοινωνία στο σύνολό της που τους υποχρεώνει να φροντίζουν τα παιδιά τους. Δεν είναι το παιδί που έχει εκτελεστέα αξίωση έναντι των γονέων· αντιθέτως, είναι η «κοινωνία» που έχει την αξίωση. Ο Joseph Millum (2017, 3), υποστηρικτής αυτής της θεωρίας, συνόψισε το επιχείρημα: «Οι γονικές ευθύνες αποκτώνται μέσω της εκτέλεσης ορισμένων εκούσιων πράξεων που σημαίνουν την ανάληψη γονικών ευθυνών... Η κοινωνική σύμβαση καθορίζει τόσο το ποιες πράξεις έχουν αυτή τη σημασία όσο και το ποιες ακριβώς ευθύνες αναλαμβάνονται... Ο πυρήνας των γονικών ευθυνών είναι η παροχή ορισμένων αγαθών που οφείλονται σε όλα τα παιδιά ως ζήτημα δικαιοσύνης. Οι γονείς παρέχουν αυτά τα αγαθά εκ μέρους της κοινωνίας».
Οι φιλελεύθεροι αρνούνται την εγκυρότητα των θετικών υποχρεώσεων προς την κοινωνία στο σύνολό της. Σύμφωνα με τον φιλελευθερισμό, τα άτομα έχουν μόνο αρνητικές υποχρεώσεις προς την κοινωνία στο σύνολό της (σ.σ. να μην παραβιάζουν τα δικαιώματα των άλλων). Ένα άτομο μπορεί να έχει θετικές υποχρεώσεις προς συγκεκριμένα άτομα, τα οποία προκύπτουν από σύμβαση, αδικοπραξία ή αποκατάσταση, αλλά τέτοιες θετικές υποχρεώσεις δεν ισχύουν προς την κοινωνία στο σύνολό της. Οποιαδήποτε θεωρία που υποθέτει μια σύμβαση μεταξύ γονέων και κοινωνίας στο σύνολό της αντικρούεται επομένως από τον φιλελευθερισμό. Πράγματι, οι Williamson Evers (1978, 7) και Murray Rothbard (1998, 100) απορρίπτουν αυτή τη θεωρία για αυτούς τους λόγους. [16]
Ορισμένοι φιλελεύθεροι προφανώς δεν βλέπουν το πρόβλημα με τις θεωρίες που υποστηρίζουν ότι τα άτομα έχουν θετικές υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία στο σύνολό της βάσει ενός υπόρρητου κοινωνικού συμβολαίου. Φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι αυτή είναι η ίδια η βάση των γονικών υποχρεώσεων. Ο Steve Horwitz (2015) δίνει μια εκδοχή του επιχειρήματος:
Οι γονικές υποχρεώσεις προκύπτουν όταν οι γονείς εμπλέκονται στη θετική πράξη της μεταχείρισης του παιδιού ως δικού τους, διεκδικώντας τα γονικά τους δικαιώματα... Η «μεταχείριση του παιδιού ως δικού τους» είναι ένα είδος δημόσιας δήλωσης της άσκησης των γονικών δικαιωμάτων... Μπορείτε να σκεφτείτε τη μεταφορά ενός παιδιού στο σπίτι από το νοσοκομείο ως ανάλογη με το homesteading: δηλώνετε στους άλλους (όχι στο παιδί) ότι αυτό το παιδί είναι δικό σας και ότι με αυτόν τον τρόπο αποδέχεστε τις ευθύνες φροντίδας που συνοδεύουν την άσκηση αυτών των γονικών δικαιωμάτων... Η αποδοχή των γονικών δικαιωμάτων αλλά η άρνηση αποδοχής των αντίστοιχων υποχρεώσεων φροντίδας ενός αβοήθητου παιδιού αποτελεί μορφή παραβίασης της σύμβασης. Και πάλι, η σύμβαση δεν είναι με το παιδί, αλλά με «τους υπόλοιπους από εμάς». Δεδομένης της αδυναμίας των βρεφών, κάποιος πρέπει να παρέχει αυτή τη φροντίδα και όσοι ενεργούν με τρόπους που ασκούν τα γονικά δικαιώματα ανακοινώνουν ταυτόχρονα την προθυμία τους να αποδεχτούν την υποχρέωση φροντίδας.
Οτιδήποτε άλλο μπορεί να ειπωθεί σχετικά με αυτό, είναι θεμελιωδώς ασύμβατο με τον φιλελευθερισμό, ο οποίος αρνείται τη θεωρία του κοινωνικού συμβολαίου.
4. Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΙΤΙΩΔΟΥΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
Η θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης υποστηρίζει ότι οι υποχρεώσεις μπορούν να προέλθουν από μια διαφορετική βάση από την απλή πράξη της δημιουργίας, το γεγονός της αδυναμίας ενός παιδιού, ή οποιανδήποτε εκούσια συμφωνία. Το βασικό επιχείρημα έχει ως εξής:
Οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για τις εύλογα προβλέψιμες συνέπειες των πράξεών τους, είτε τις σκόπευαν είτε όχι.
Ως συνέπεια της δημιουργίας ενός παιδιού, οι γονείς έχουν θέσει ένα άλλο ανθρώπινο ον (το παιδί) σε κατάσταση κινδύνου.
Τα παιδιά δεν μπορούν να συναινέσουν στη γέννησή τους.
Δεδομένου ότι το παιδί δεν δημιούργησε τη δική του κατάσταση κινδύνου ούτε συναίνεσε σε αυτήν, ο κίνδυνος που βιώνει το παιδί αποτελεί αποκλειστικά ευθύνη των γονέων.
Συνεπώς, οι γονείς έχουν θετική υποχρέωση να κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο για να απομακρύνουν το παιδί από μια κατάσταση κινδύνου, καθώς το να μην το κάνουν θα συνιστούσε πράξη επιθετικότητας ως μορφή αδικοπραξίας.
Η γονική υποχρέωση δεν προκύπτει μέσω σύμβασης, αλλά αντιθέτως ως αποτέλεσμα των ενεργειών των γονέων, που είναι αιτιωδώς υπεύθυνοι για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει το παιδί. Ακόμα κι αν οι γονείς δεν είχαν την πρόθεση να δημιουργήσουν ένα παιδί (ακόμα κι αν έλαβαν την προφύλαξη της χρήσης αντισύλληψης), η δημιουργία μιας ζωής ήταν ένας προβλέψιμος κίνδυνος, για τον οποίο είναι υπεύθυνοι. [17]
Όταν οι γονείς δημιουργούν ένα παιδί, μια συνέπεια είναι ότι το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση προσωρινής αδυναμίας ή κινδύνου. Η δημιουργία κινδύνου δεν αποτελεί από μόνη της πράξη επιθετικότητας, αλλά δημιουργεί μια θετική υποχρέωση. [18] Οι γονείς έχουν μια εκτελεστέα υποχρέωση να βγάλουν το παιδί από αυτή την κατάσταση αδυναμίας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να το αναθρέψουν με ασφάλεια μέχρι την ανεξαρτησία ή την αυτάρκεια της ενηλικίωσης. Αυτή είναι η βάση της αιτιώδους αρχής των γονικών υποχρεώσεων.
Η γονική υποχρέωση προκύπτει από την εκούσια πράξη του να διαθέτει κάποιος/κάποια τους γαμέτες του/της (σ.σ. ωάρια ή σπερματοζωάρια) για γονιμοποίηση — είτε μέσω σεξουαλικής επαφής, η οποία συνεπάγεται την φυσική δυνατότητα γονιμοποίησης, είτε μέσω τεχνολογιών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής όπως η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF). [19] Και στις δύο περιπτώσεις, οι πάροχοι των γαμετών φέρουν την τελική αιτιώδη ευθύνη για τη δημιουργία ενός παιδιού και επομένως τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας είναι εξίσου αιτιωδώς υπόχρεοι. [20]
Οι θετικές υποχρεώσεις των γονέων τελικά πηγάζουν από τις αρνητικές υποχρεώσεις. Οι γονείς έχουν το αρνητικό καθήκον να μην γίνουν υπεύθυνοι για μια πράξη επιθετικότητας που λαμβάνει χώρα εναντίον του παιδιού. Έχοντας την ευθύνη για την έναρξη μιας αιτιώδους αλυσίδας που θα οδηγήσει σε μια πράξη επιθετικότητας (σ.σ. τον θάνατο του παιδιού αν αφεθεί αβοήθητο), οι επιλογές των γονέων καταλήγουν σε μια θετική υποχρέωση να αποτρέψουν την πραγματοποίηση του κινδύνου. Αυτές οι θετικές υποχρεώσεις πρέπει να γίνονται αποδεκτές ως «επιλεγμένες», ως συνέπεια των εύλογα προβλέψιμων ενεργειών των γονέων.
Οι απαρχές αυτής της θεωρίας βρίσκονται στον Διαφωτισμό. Η πρώτη παρουσίαση του αιτιώδους επιχειρήματος για τις γονικές υποχρεώσεις γίνεται από τον νομικό θεωρητικό του δέκατου όγδοου αιώνα, William Blackstone ([1765] 1979, 435), ο οποίος υποστήριξε ότι η δημιουργία ενός παιδιού συνεπάγεται την υποχρέωση της φροντίδας του:
Το καθήκον των γονέων να φροντίζουν για τη διατροφή των παιδιών τους είναι μια αρχή του φυσικού δικαίου· μια υποχρέωση, λέει ο Pufendorf, που τους επιβάλλεται όχι μόνο από την ίδια τη φύση, αλλά και από την ίδια τους την πράξη, φέρνοντάς τα στον κόσμο: γιατί θα ήταν με τον πιο ύψιστο τρόπο επιβλαβείς για τους απογόνους τους, αν έδιναν μόνο ζωή στα παιδιά, ώστε αργότερα να τα δουν να χάνονται. Γεννώντας τα, επομένως, έχουν αναλάβει μια εθελοντική υποχρέωση να προσπαθούν, στο μέτρο του δυνατού, ώστε η ζωή που έχουν χαρίσει να υποστηριχθεί και να διατηρηθεί. Και έτσι τα παιδιά θα έχουν απόλυτο δικαίωμα να λαμβάνουν προστασία από τους γονείς τους.
Σε αυτό το σύντομο απόσπασμα, [21] ο Blackstone αποτυπώνει ορισμένα ουσιώδη χαρακτηριστικά του αιτιώδους επιχειρήματος:
Ως αποτέλεσμα της πράξης τους να φέρουν παιδιά στον κόσμο, οι γονείς είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση αδυναμίας των παιδιών τους.
Αν οι γονείς δεν φρόντιζαν τα παιδιά τους, το αποτέλεσμα θα ήταν ο θάνατος τους.
Συνεπώς, οι γονείς έχουν την υποχρέωση να φροντίζουν τα παιδιά τους για να αποτρέψουν κάτι τέτοιο.
Ο πρώτος σημαντικός φιλόσοφος που πρότεινε το αιτιώδες επιχείρημα για τις γονικές υποχρεώσεις ήταν ο Καντ. Ο Καντ ([1797] 1991, 98–99) υποστήριξε ότι η γονική υποχρέωση προέρχεται από την έλευση παιδιών στον κόσμο χωρίς τη συγκατάθεσή τους και την τοποθέτησή τους σε μια κατάσταση στην οποία δεν είναι ακόμη «σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους»:
Από την τεκνοποίηση προκύπτει [...] το καθήκον της προστασίας και της φροντίδας των απογόνων τους · δηλαδή, τα παιδιά, ως άτομα, έχουν με την τεκνοποίηση τους ένα αρχικό, έμφυτο (όχι κεκτημένο) δικαίωμα στη φροντίδα των γονέων τους μέχρι να είναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους, και έχουν αυτό το δικαίωμα άμεσα βάσει αρχής (lege), δηλαδή, χωρίς να απαιτείται καμία ειδική πράξη για την καθιέρωση αυτού του δικαιώματος... Έτσι, από πρακτική άποψη, είναι μια αρκετά σωστή και μάλιστα απαραίτητη ιδέα να θεωρήσουμε την πράξη της τεκνοποίησης ως μια πράξη με την οποία έχουμε φέρει ένα άτομο στον κόσμο χωρίς τη συγκατάθεσή του και με δική μας πρωτοβουλία, για την οποία πράξη οι γονείς αναλαμβάνουν την υποχρέωση να καταστήσουν το παιδί ικανοποιημένο με την κατάστασή του στο μέτρο του δυνατού. Δεν μπορούν να εξαλείψουν το παιδί τους σαν να ήταν κάτι που το έχουν δημιουργήσει (αφού ένα ον προικισμένο με ελευθερία δεν μπορεί να είναι προϊόν αυτού του είδους) ή σαν να ήταν ιδιοκτησία τους, ούτε μπορούν καν να το εγκαταλείψουν στην τύχη του, αφού έχουν φέρει όχι απλώς ένα κοσμικό ον αλλά έναν πολίτη του κόσμου σε μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να είναι αδιάφορη γι’ αυτούς, ακόμη και μόνο σύμφωνα με τις έννοιες του Δικαίου.
Σε αυτό το απόσπασμα, ο Καντ εκφράζει τα κύρια σημεία της αιτιώδους θεωρίας. [22] Αποκηρύσσει τη θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας και υποστηρίζει ότι τα παιδιά έχουν δικαιώματα. Αντί για μια απλώς βιολογική εξήγηση, υποστηρίζει ότι η υποχρέωση προκύπτει από τις πράξεις των γονέων. Αν και το ύφος της γραφής του Καντ είναι γνωστό για την ασάφειά του, μπορεί κανείς να δει ορισμένα ουσιώδη χαρακτηριστικά της έννοιας της δημιουργίας κινδύνου που ήδη υπάρχουν. Το επιχείρημά του ότι οι γονείς δεν μπορούν «απλώς να εγκαταλείψουν» το παιδί στην «τύχη τους», έχοντας «φέρει» το παιδί «σε μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να τους είναι αδιάφορη», υπονοεί ότι το παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο, κάτι που μπορεί επίσης να συναχθεί από το επιχείρημα του Καντ ότι τα παιδιά δεν είναι ακόμη «σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους». [23] Όπως και ο Μπλάκστοουν, ωστόσο, ο Καντ δεν διερεύνησε τις ευρύτερες επιπτώσεις της αιτιώδους θεωρίας.
Άλλες διατυπώσεις του αιτιώδους επιχειρήματος για τις γονικές υποχρεώσεις έχουν γίνει από διάφορους στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου του ωφελιμιστή φιλοσόφου του δέκατου ένατου αιώνα Henry Sidgwick (2012 , 220), [24] του αντικειμενιστή Nathaniel Branden (1962 , 55), του φιλοσόφου Richard Werner (1974, 212), του φιλοσόφου περί βιοηθικής James Lindemann Nelson (1991), των φιλελεύθερων ακτιβιστών υπέρ της ζωής Doris Gordon (1999) και John Walker (1999), της φιλοσόφου Rivka Weinberg (2008), [25] και του φιλελεύθερου νομικού θεωρητικού Stephan Kinsella (2023, 50, 641).
Συνέπειες
Ακολουθούν οι λογικές συνέπειες της θεωρίας της αιτιώδους γονικής ευθύνης:
Οι γονείς έχουν εκτελεστέες θετικές υποχρεώσεις να απομακρύνουν το παιδί τους από τον κίνδυνο, πράγμα που σημαίνει τόσο το να το προστατεύουν, όσο και να κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο για να μπορέσει το παιδί να γίνει ένας ανεξάρτητος (αυτοσυντηρούμενος) ενήλικας.
Οι γονείς έχουν επίσης τη συνήθη αρνητική υποχρέωση να μην επιτίθενται στο παιδί τους (όχι ξυλοδαρμός, κ.λπ.).
Υπάρχει μια σαφής βάση για τη γονική εξουσία που παρέχεται από τη θεωρία. Για να αποτρέψει ένα παιδί από τον κίνδυνο, ένας γονέας πρέπει να ενεργήσει πατερναλιστικά απέναντί του. Επομένως, ο γονέας δικαιολογείται να αναλάβει εξουσία πάνω στο παιδί.
Υπάρχει επίσης σαφής βάση για τον περιορισμό της γονικής εξουσίας. Η χρήση μιας τέτοιας εξουσίας δικαιολογείται μόνο για την εκπλήρωση της θετικής υποχρέωσης του γονέα απέναντι στο παιδί και υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για την ανίχνευση της κατάχρησης αυτής της εξουσίας - κριτήρια που βασίζονται στην υποχρέωση άρσης του κινδύνου.
Και οι δύο γονείς είναι από κοινού και καθ’ ολοκληρία υπεύθυνοι για τις θετικές τους υποχρεώσεις, καθώς και οι δύο είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους κατά τη δημιουργία του παιδιού. [26] Αυτή είναι η μόνη θεωρία που έχει αυτή την έννοια.
Και οι δύο γονείς είναι υπόχρεοι, ανεξάρτητα από το αν είχαν πρόθεση να δημιουργήσουν το παιδί, καθώς η υποχρέωση προέρχεται από την ευθύνη για πράξεις, όχι από επιθυμία ή συμφωνία. [27] Αυτή είναι η μόνη θεωρία που υποδηλώνει αυτήν την υποχρέωση. [28]
Οι γονείς δεν μπορούν να εγκαταλείψουν ή να παραιτηθούν από την υποχρέωσή τους, καθώς η υποχρέωση βασίζεται σε ενέργειες, όχι σε συμφωνία, και η υποχρέωση αφορά το παιδί, όχι τους άλλους. Μπορεί να είναι σε θέση να εκχωρήσουν τις ευθύνες τους, αλλά δεν μπορούν να παραιτηθούν από τις γονικές τους υποχρεώσεις. [29]
Οι γονείς δεν μπορούν νόμιμα να απαλλάξουν τον εαυτό τους από κάθε υποχρέωση δίνοντας ένα παιδί για υιοθεσία. Σε ακραίες περιπτώσεις, η υιοθεσία ενός παιδιού μπορεί να είναι δικαιολογημένη εάν οι βιολογικοί γονείς είναι πραγματικά ανίκανοι να εκπληρώσουν την υποχρέωσή τους. [30] Αλλά αυτή η πράξη θα πρέπει ορθώς να ερμηνευθεί ως εκχώρηση της ευθύνης στους θετούς γονείς για να εκπληρώσουν την υποχρέωση εκ μέρους των βιολογικών γονέων. [31]
Η έκτρωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε περιπτώσεις που προκύπτουν από συναινετικό σεξ, καθώς είναι ασυμβίβαστη με τις γονικές υποχρεώσεις. [32] Όπως το θέτει η Gordon, «Δεδομένου ότι τα τέκνα των ανθρώπων εκκινούν τη ζωή τους κατά τη σύλληψη και στη συνέχεια τους παρέχεται η γονική υποχρέωση, συνάγεται ότι η γονική υποχρέωση δεν ξεκινά από τη γέννηση αλλά από τη γονιμοποίηση». [33]
Η δωρεά ή η πώληση γαμετών δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, καθώς συνιστά άδικη εγκατάλειψη της γονικής υποχρέωσης. [34] Αυτό περιλαμβάνει και την παραδοσιακή παρένθετη μητρότητα, η οποία αποτελεί ειδική περίπτωση πώλησης ή δωρεάς γαμετών. [35]
Οι γονείς έχουν υποχρεώσεις απέναντι σε κάθε έμβρυο που δημιουργείται με εξωσωματική γονιμοποίηση, καθώς η πράξη της διάθεσης των γαμετών κάποιου για γονιμοποίηση είναι αυτή που δημιουργεί την υποχρέωση. [36]
Συμβατότητα με τον φιλελευθερισμό
Η θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης είναι πλήρως συμβατή με τις φιλελεύθερες αρχές. Σε αντίθεση με τη θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας, η αιτιώδης ευθύνη είναι συμβατή με την φιλελεύθερη έννοια της αυτοκυριότητας και αναγνωρίζει ότι τα παιδιά ανήκουν στο εαυτό τους. Σε αντίθεση τόσο με τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας όσο και με τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως εθελοντικού κοινωνικού συμβολαίου, η αιτιώδης ευθύνη αποδέχεται την εγκυρότητα των υποχρεώσεων που προκύπτουν από τη δημιουργία κινδύνου. Σε αντίθεση με τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως εθελούσιο κοινωνικό συμβόλαιο, η αιτιώδης γονική ευθύνη δεν βασίζεται σε μια εσφαλμένη θεωρία περί κοινωνικού συμβολαίου.
Η κύρια αντίρρηση των φιλελεύθερων [37] σε αυτή τη θεωρία είναι ότι «ο φιλελυθερισμός δεν αναγνωρίζει θετικές νομικές υποχρεώσεις εκτός από εκείνες που καθορίζονται μέσω συμφωνίας» (McElroy 2013). Αυτή η αντίρρηση βασίζεται σε μια παρεξήγηση της φιλελεύθερης αρχής. Ο φιλελεύθερος δεν αντιτίθεται στις θετικές υποχρεώσεις αυτές καθαυτές. Η αρχή είναι ότι οι θετικές υποχρεώσεις μπορούν να προκύψουν μόνο ως αποτέλεσμα των οικειοθελών ενεργειών κάποιου. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις ανεπιθύμητες, αλλά εύλογα προβλέψιμες, συνέπειες των πράξεών του. Ορισμένοι φιλελεύθεροι απορρίπτουν τις γονικές θετικές υποχρεώσεις με το σκεπτικό ότι η αποδοχή τους θα άνοιγε την πόρτα σε γενικά θετικά δικαιώματα. Όπως το θέτει ο Walter Block (2011a , 6), «Μόλις ανοίξουμε τις πύλες των θετικών υποχρεώσεων, δεν υπάρχει λογικό σημείο στάσης. Θα είμαστε λογικά υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε το δικαίωμα σε τροφή, ένδυση, στέγη, ιατρική περίθαλψη κ.λπ. Τα «δικαιώματα» πρόνοιας θα επακολουθήσουν». Αυτή η αντίρρηση είναι απλώς εσφαλμένη. [38] Οι γονικές υποχρεώσεις δεν συνεπάγονται γενικές υποχρεώσεις πρόνοιας για δύο λόγους:
Η δικαιολόγηση των γονικών υποχρεώσεων είναι συγκεκριμένη, όχι γενική.
Η δικαιολόγηση βασίζεται στην ευθύνη για τις πράξεις ενός ατόμου και όχι σε κάποια γενική ευθύνη για την ανθρωπότητα που προκύπτει από την ιδιότητα του μέλους του ανθρώπινου γένους.
Χωρίς κάποια αντίφαση, μπορούμε τόσο να αναγνωρίσουμε την εγκυρότητα των επιλεγμένων θετικών υποχρεώσεων (συμπεριλαμβανομένων εκείνων των υποχρεώσεων που κάποιος πρέπει να αποδεχτεί ως «επιλεγμένες» ως συνέπεια των πράξεών του), όσο και να αρνηθούμε την εγκυρότητα των μη επιλεγμένων θετικών υποχρεώσεων.
ΓΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ
Πολλοί μεταπολεμικοί φιλελεύθεροι που ασχολούνται με το ζήτημα αρνούνται την εγκυρότητα των εκτελεστέων θετικών γονικών υποχρεώσεων. Για παράδειγμα, οι Murray Rothbard (1998, 100), Wendy McElroy (2013), Walter Block (2021, 143δικαιολογούν) και Harry Browne [39] τις αρνούνται όλοι. Οι περισσότεροι δικαιολογούν την άρνηση των θετικών γονικών υποχρεώσεων υποστηρίζοντας κάποια παραλλαγή της θεωρίας της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας. Ταυτόχρονα, οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας δεν ήταν πρόθυμοι να αποδεχτούν όλες τις επιπτώσεις της και έτσι έχουν διστάσει μεταξύ διαφορετικών θεωριών για τον γονικό ρόλο στα επιχειρήματά τους.
Ο Rothbard αποδέχτηκε μερικές από τις πιο συγκλονιστικές επιπτώσεις της θεωρίας της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας και ήταν ειλικρινής στο να δείξει το πώς αυτές οι συνέπειες υπονοούνται σαφώς στη λογική του επιχειρήματος. [40] Είναι ενδιαφέρον ότι δεν αποδέχτηκε μία σαφή επίπτωση αυτής της θεωρίας: χωρίς γονική υποχρέωση δεν υπάρχει δικαιολογία για γονική εξουσία. Αντ’ αυτού, ο Rothbard πρόσθεσε στο επιχείρημά του μια παραλλαγή της θεωρίας της γονικής ιδιοκτησίας, την οποία χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει τη γονική εξουσία ως δικαίωμα ιδιοκτησίας που κατέχει η ίδια.
Παρά την ασυμβατότητα μεταξύ της γονικής ιδιοκτησίας και της αυτοκυριότητας, είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλελεύθεροι συγγραφείς επί του θέματος δεν έχουν ποτέ απορρίψει πλήρως τη θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας. Όπως ο Rothbard, άλλοι φιλελεύθεροι στοχαστές έχουν παραδεχτεί την αρχή ότι οι γονείς έχουν κάποιο είδος δικαιώματος ιδιοκτησίας επί των παιδιών, προκειμένου να παρέχουν μια βάση για τη γονική εξουσία. Υποστηρίζουν ότι αυτό το δικαίωμα είναι περιορισμένο σε χρόνο και έκταση, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθούν να παραδέχονται τη βασική προϋπόθεση ότι η γονική μέριμνα είναι ένα είδος δικαιώματος ιδιοκτησίας.
Υπάρχει επίσης ακόμη ασυνέπεια και σύγχυση μεταξύ των φιλελεύθερων συγγραφέων σχετικά με το εάν τα παιδιά ανήκουν στον εαυτό τους. Ο Rothbard (1998) διατυπώνει τέσσερις αντικρουόμενες προτάσεις σχετικά με τη γονική ιδιοκτησία έναντι της αυτοκτησίας των παιδιών στο ίδιο βιβλίο. [41] Αυτή η αντίφαση προκύπτει εν μέρει από τον συνδυασμό δύο αντικρουόμενων θεωριών για τον γονικό ρόλο από τον Rothbard.
Ο Walter Block υπερασπίζεται τόσο τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας (υποστηρίζοντας ότι οι γονείς δεν έχουν υποχρεώσεις) όσο και την πρόσθετη παραλλαγή της θεωρίας της γονικής ιδιοκτησίας (υποστηρίζοντας την γονική εξουσία ως δικαίωμα ιδιοκτησίας), αλλά δεν είναι πρόθυμος να δεχτεί το να ειναι επιτρεπτή αμέλεια που υπονοείται από τη θεωρία της γονικής μέριμνας ως φιλανθρωπίας. Ο Block (2004) προσπαθεί να το διορθώσει αυτό, προσθέτοντας στην κορυφή αυτού του ταλαντευόμενου πύργου θεωριών μια παραλλαγή της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου ως βάση των εθελοντικών γονικών υποχρεώσεων. Ενώ ο Horwitz (2015) προβάλλει ξεκάθαρα το επιχείρημα του κοινωνικού συμβολαίου, ο Block χρησιμοποιεί εξαιρετικά περίπλοκα επιχειρήματα που τελικά φτάνουν στον ίδιο προορισμό, ενώ ταυτόχρονα αρνείται ότι έχει κάνει κάτι τέτοιο. [42]
Δεν είναι απαραίτητο να αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ αυτών των άκυρων θεωριών για να δικαιολογήσουμε τη γονική εξουσία ή να αρνηθούμε τη νομιμότητα της αμέλειας. Η θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης επιτυγχάνει και τους δύο στόχους που επιδίωκαν οι Rothbard και Block - χωρίς την ασυνέπεια. Η γονική υποχρέωση παρέχει μια δικαιολόγηση για τη γονική εξουσία, χωρίς να επικαλείται τη γονική ιδιοκτησία, και παρέχει σαφείς λόγους για την άρνηση της εγκυρότητας της αμέλειας, χωρίς να επικαλείται ένα κοινωνικό συμβόλαιο.
Όπως επισημαίνει ο Λοκ, [43] η γονική εξουσία είναι παράγωγο της γονικής υποχρέωσης, και όχι το αντίστροφο. [44] Η εξουσία που έχουν οι γονείς, αντί να είναι ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα, είναι μια ευθύνη που προκύπτει (και χρονικά επακόλουθη) από τις υποχρεώσεις που έχουν αποκτήσει απέναντι στο παιδί. Αυτό συνεπάγεται επίσης ότι κάθε χρήση της γονικής εξουσίας πρέπει να δικαιολογείται όσον αφορά την εκπλήρωση των γονικών υποχρεώσεων - διαφορετικά, αποτελεί κατάχρηση εξουσίας.
Υποστηρίζω ότι η άρνηση των θετικών υποχρεώσεων των γονέων αποτελεί σφάλμα στη φιλελεύθερη θεωρία. Μόνο η θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης (η οποία επιβεβαιώνει τις εκτελεστέες γονικές υποχρεώσεις) είναι υπερασπίσιμη. Μερικοί φιλελεύθεροι στοχαστές έχουν υποστηρίξει παραλλαγές αυτής της θεωρίας στο παρελθόν. Οι Nathaniel Branden (1962 , 55), Doris Gordon (1999) και John Walker (1999) διατύπωσαν όλοι επιχειρήματα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά μόνο σε σύντομα αποσπάσματα. Τα τελευταία χρόνια, το επιχείρημα του Kinsella (2023, 50, 641) κατ’ αναλογία με το σπρώξιμο κάποιου σε μια λίμνη ήταν η πιο σημαντική φιλελεύθερη δήλωση αυτής της ιδέας, αν και αυτή η θεωρία δεν αποτελεί το επίκεντρο του έργου του. Μερικοί από αυτούς τους στοχαστές δεν αποδέχονται όλες τις συνέπειες της θεωρίας. [45] Και κάποιοι μπορεί να μην γνώριζαν τις ριζικές συνέπειες, αφού δεν τις αντιμετωπίζουν.
ΣΥΝΟΨΗ
Αν κατανοηθεί σωστά, η φιλελεύθερη φιλοσοφία μπορεί να προσφέρει μια όμορφη ηθική κατανόηση της γονικής ευθύνης. Παρέχει ένα φιλοσοφικό θεμέλιο για τη γονική εξουσία και οριοθετεί σαφή όρια σε αυτήν την εξουσία. Μόνο ο φιλελυθερισμός παρέχει μια σταθερή φιλοσοφική βάση για τον σεβασμό των παιδιών ως ατόμων με δικαιώματα.
Είναι παράδοξο το γεγονός ότι ο σύγχρονος φιλελευθερισμός δεν κάνει τίποτα από αυτά. Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός αρνείται τις γονικές υποχρεώσεις, αρνείται τη γονική ευθύνη και είναι ασυνάρτητος ως προς τη γονική εξουσία. Οι θέσεις των φιλελεύθερων σε οικογενειακά ζητήματα έχουν συχνά επικριθεί και γελοιοποιηθεί. Δυστυχώς, ορισμένες από τις επικρίσεις είναι βάσιμες, αλλά όχι λόγω κάποιου σφάλματος στις φιλελεύθερες αρχές.
Υπάρχει μια συνεκτική θεωρία του γονικού ρόλου που είναι συμβατή με τις φιλελεύθερες αρχές: η θεωρία της αιτιώδους γονικής ευθύνης. Στοιχεία της θεωρίας μπορούν να βρεθούν διάσπαρτα σε έργα διαφορετικών στοχαστών από την εποχή του Διαφωτισμού, αλλά κανένας από αυτούς τους στοχαστές δεν συνέθεσε αυτές τις ιδέες σε ένα συνεκτικό πλαίσιο ή δεν ανίχνευσε τη θεωρία στα πλήρη και ενδεχομένως ριζοσπαστικά λογικά συμπεράσματά της. Αυτό το δοκίμιο προσπάθησε να συνδυάσει αυτές τις ιδέες.
Η υιοθέτηση μιας συνεπούς θεωρίας για τον γονικό ρόλο απαιτεί από τους φιλελεύθερους μια αλλαγή νοοτροπίας. Απαιτεί να λάβουμε σοβαρά υπόψη την αντίθεσή μας στη θεωρία της γονικής ιδιοκτησίας και τελικά να αποκηρύξουμε πλήρως αυτή την αρχαία θεωρία.
Ο γονεϊκός ρόλος είναι υποχρέωση, όχι δικαίωμα ιδιοκτησίας. Τα παιδιά δεν είναι αντικείμενα που μπορούν να αποκτηθούν μέσω ιδιοποίησης - είναι ιδιοκτήτες του εαυτού τους. Οι γονείς είναι φύλακες των παιδιών τους ως αποτέλεσμα υποχρέωσης, όχι ως αποτέλεσμα δικαιώματος ιδιοκτησίας που αποκτάται μέσω ιδιοποίησης. Οι γονείς έχουν εξουσία πάνω στα παιδιά τους επειδή έχουν την υποχρέωση να τα αναθρέψουν στην ασφάλεια και την αυτάρκεια της ενηλικίωσης. Η γονική εξουσία δικαιολογείται μόνο για την εκπλήρωση αυτής της υποχρέωσης.
[Πηγή άρθρου: What Is The Libertarian Theory of Parental Obligations?]
Αναφορές
Blackstone, William. (1765) 1979. Commentaries on the Laws of England. Vol. 1, Of the Rights of Persons. Chicago: University of Chicago Press. https://doi.org/10.1093/oseo/instance.00248900.
Block, Walter E. 2004. “Libertarianism, Positive Obligations and Property Abandonment: Children’s Rights.” International Journal of Social Economics 31 (3): 275–86. https://doi.org/10.1108/03068290410518256.
———. 2010. “Rejoinder to Wisniewski on Abortion.” Libertarian Papers 2:e32. https://libertarianpapers.org/32-rejoinder-wisniewski-abortion/.
———. 2011a. “Evictionism Is Libertarian; Departurism Is Not: Critical Comment on Parr.” Libertarian Papers 3:e36. https://libertarianpapers.org/36-evictionism-libertarian-departurism-not-critical-comment-parr/.
———. 2011b. “Response to Wisniewski on Abortion, Round Two.” Libertarian Papers 3:e4. https://libertarianpapers.org/4-response-wisniewski-abortion-round-two/.
———. 2021. Evictionism: The Compromise Solution to the Pro-life Pro-choice Debate Controversy. Singapore: Springer. https://doi.org/10.1007/978-981-16-5014-7.
Block, Walter E., Ed Smith, and Jordan Reel. 2014. “The Natural Rights of Children.” International Journal of Health Policy and Management 2 (2): 85–89. https://doi.org/10.15171/ijhpm.2014.20.
Brake, Elizabeth. 2010. “Willing Parents: A Voluntarist Account of Parental Role Obligations.” In Procreation and Parenthood: The Ethics of Bearing and Rearing Children, edited by David Archard and David Benatar, 151–77. Oxford: Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199590704.003.0007.
Branden, Nathaniel. 1962. “What Are the Respective Obligations of Parents to Children, and Children to Parents?” Objectivist Newsletter 1 (12): 55.
Browne, Harry. (1966) 2002. “A Gift for My Daughter.” LewRockwell.com. December 1, 2002. https://www.lewrockwell.com/2002/12/harry-browne/a-christmas-gift-for-my-daughter/.
———. 2016. A Theory of Socialism and Capitalism. 2nd ed. Auburn, Ala.: Mises Institute.
Horwitz, Steve. 2015. “Parental Rights and the Obligation to Care.” Bleeding Heart Libertarians (blog), February 19, 2015. https://bleedingheartlibertarians.com/2015/02/parental-rights-and-the-obligation-to-care.
Kant, Immanuel. (1797) 1991. The Metaphysics of Morals. Translated by Mary J. Gregor. Cambridge: Cambridge University Press.
Kinsella, Stephan. (1996) 2023. “Abortion Correspondence with Doris Gordon, Libertarians for Life (1996).” StephanKinsella.com. June 14, 2023. https://stephankinsella.com/2023/06/abortion-correspondence-with-doris-gordon-1996/.
———. 2023. Legal Foundations of a Free Society. Houston: Papinian.
Locke, John. (1689) 1988. Locke: Two Treatises of Government. Student ed. Edited by Peter Laslett. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511810268.
Long, Roderick T. 1993. “Abortion, Abandonment, and Positive Rights: The Limits of Compulsory Altruism.” Social Philosophy and Policy 10 (1): 166–91. https://doi.org/10.1017/S0265052500004064.
McElroy, Wendy. 2013. “The Grayness of Children’s Rights.” WendyMcElroy.com. February 11, 2013. http://wendymcelroy.com/plugins/content/content.php?content.299.
Millum, Joseph. 2017. The Moral Foundations of Parenthood. New York: Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/oso/9780190695439.001.0001.
Narveson, Jan. 1999. Moral Matters. 2nd ed. Peterborough, Ont.: Broadview.
———. 2001. The Libertarian Idea. Peterborough, Ont.: Broadview.
Nelson, James Lindemann. 1991. “Parental Obligations and the Ethics of Surrogacy: A Causal Perspective.” Public Affairs Quarterly 5 (1): 49–61. https://www.jstor.org/stable/40435769.
Nozick, Robert. 2012. Anarchy, State, and Utopia. Malden, Mass.: Blackwell.
Parr, Sean. 2011. “Departurism and the Libertarian Axiom of Gentleness.” Libertarian Papers 3:e34. https://libertarianpapers.org/34-departurism-libertarian-axiom-gentleness/.
Prusak, Bernard G. 2013. Parental Obligations and Bioethics: The Duties of a Creator. New York: Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203794739.
Pufendorf, Samuel. (1673) 1991. Pufendorf: On the Duty of Man and Citizen According to Natural Law. Edited by James Tully. Translated by Michael Silverthorne. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/9781316160800.
Rothbard, Murray N. 1977. “Should Abortion Be a Crime? The Abortion Question Once More.” Libertarian Forum, July 1977.
———. 1998. The Ethics of Liberty. New York: New York University Press.
———. 2000. Egalitarianism as a Revolt against Nature and Other Essays. Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute.
Sidgwick, Henry. 2012. The Methods of Ethics. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9781139136617.
Smith, George H. 1991. “Children’s Rights in Political Philosophy.” In Atheism, Ayn Rand, and Other Heresies, 269–94. Amherst, N.Y.: Prometheus.
Steiner, Hillel. 1994. An Essay on Rights. Oxford: Blackwell.
Thomson, Judith Jarvis. 1971. “A Defense of Abortion.” Philosophy and Public Affairs 1 (1): 47–66. https://www.jstor.org/stable/2265091.
Tucker, Benjamin. 1895. “L’enfant terrible.” Liberty 11 (8): 4–5.
Walker, John. 1999. “Why Parental Obligation?” International Journal of Sociology and Social Policy 19 (3/4): 64–70. https://doi.org/10.1108/01443339910788767.
Weinberg, Rivka. 2008. “The Moral Complexity of Sperm Donation.” Bioethics 22 (3): 166–78. https://doi.org/10.1111/j.1467-8519.2007.00624.x.
Werner, Richard. 1974. “Abortion: The Moral Status of the Unborn.” Social Theory and Practice 3 (2): 201–22. https://doi.org/10.5840/soctheorpract1974325.